Alle updates van Julian

RW119 | Terug in Nederland

Gekleed in prachtige kleding van Rwandese stoffen lopen of rennen deelnemers de bus uit om hun dierbaren in de armen te sluiten. Wat een mooi weerzien. Enthousiast worden de eerste verhalen vertelt en souvenirs geshowd.

Het leidersteam kijkt terug op een prachtig project met hard werken en ongelooflijk veel cultuur. Nu is het tijd om uit te rusten en te genieten van een heerlijke Nederlandse douche.

RW119 | Van wandeling tot overdracht

  • Zondag viering in eigen groep over de valse en brave hond
  • Zondagmiddag wandeling
  • Bijbelse spelletjes
  • Logo schilderen
  • Dak erop
  • Bezoek aan RW118 project
  • Thee plantage en fabriek
  • Koffieplantage
  • Kliniek bezoek
  • Kampvuur avond
  • Bouwplaats opruimen
  • Overdracht
  • Plaatselijke staf bedankt

RW119 | Lieve Marianne

Laten we beginnen bij donderdag, de dag waarop we het hoogste punt bereikten. Sowieso hebben we de afgelopen dagen echt keihard gewerkt, en is op een paar zwakke gevalletjes voor Alie na, alles voorspoedig gelopen.

Die middag was het tijd voor het huisbezoek, waarin we met 2 groepen naar 2 verschillende huisjes zijn geweest. Het ene huis was luxer dan het andere huis, maar dat mocht de indruk die het achterliet niet drukken.

Dan was het donderdagavond tijd voor de zogeheten candle light. Een avond met gedichten door de warme stemmen van Olivier en Jurrian, waarin de ene helft van de groep een x aantal veren in de reet mocht ontvangen, en de andere helft redelijk hard geroast werd.

Vrijdag bleek achteraf een wat saaiere dag. We zouden die ochtend oogstfeest hebben, maar helaas werden we er aan herinnerd waar de term "african time" vandaan komt, aangezien ze pas klaar voor ons waren toen wij naar de nyakabuye waterbronnen gingen, en dus geen maïs met de locals konden eten. De waterbronnen waren ook al zo'n grote meevaller; de bron was simpelweg een borrelend van zwavel gassen zoetwater-meer waarvan we het water niet eens aan mochten raken ivm de gezondheid van de groep. Dus misschien een klein beetje zinloos aangezien we dus ook lekker maïs hadden kunnen eten, maar goed we hebben ons vermaakt en dat is wat telt. 

Zaterdag kwamen er studenten van over het hele land, die opgegroeid waren in Rusizi, om mee te helpen met de bouw. Ondanks wat vooroordelen en soms iets stroef lopend contact hebben we wel de stenen voor de vloer kunnen leggen, èn zijn we met z'n allen helemaal los gegaan met dansen. Toen de studenten weer weg waren, was er voor de liefhebbers een zogeheten "parenting class". Een opvoedcursus voor ouders van kinderen van 0-3. Volgens de aanwezigen was dit wel interessant. 's Avonds waren we vrij.

Zondag konden we eerst uitslapen tot, jawel: 8 uur! Waarna we een door Erik en Alie georganiseerde kerkdienst hadden. (Dit was eigenlijk het onderwerp voor de serieuze avond, maar aangezien de 4 uur durende kerkdienst voor een tweede keer mee moeten maken geen fijn vooruitzicht was, is er besloten om hier dus onze eigen dienst van te maken).

's Middags was het tijd voor de boneza ball wedstrijd. Boneza ball is een balsport waarbij je een bal door een ring moet schieten. Dit is bedacht door iemand uit de omgeving. Hij heeft de ambitie dat het spel ooit op de olympische spelen gespeeld wordt. Nadat de wedstrijd met een gelijkspel van 3-3 werd afgesloten met een penalty shootout, die we uiteindelijk verloren met 2-1, vonden we dat we met opgeheven hoofd terug konden gaan naar de compound.

Die avond was het tijd voor de spelletjesavond waarin onze Bijbelkennis op de proef werd gesteld. Deze blijkt bij de meeste mensen toch wel tegen te vallen.

Groetjes Stijn

RW119 | Van tranen tot ochtend serenade

Bij aankomst flitste het cameralicht van Bram ons een warm welkom toe. En Anne en Laura kwamen aanlopen met een babybadje. Aan tafel vertelde Thijmen vol enthousiasme hoe enorm geweldig hij het hier vindt en hoe weinig hij alle voordelen van Nederland mist. 

Stijn helpt ons om geen ontwenningsverschijselen te krijgen, dankzij zijn gele hesje. Sjoerd was nog net niet in tranen uitgebarsten, toen bleek dat Gijs wel groetjes kreeg van zijn moeder. Esmee, die eigenlijk niet van kinderen houdt, is helemaal in haar element bij het kinderwerk. Ilse overwint zichzelf iedere dag weer en geniet met volle teugen. Janine was helemaal in haar element tijdens de sing-inn.  

Jiska maakt zich op alle mogelijke manieren nuttig, door o.a. mee te helpen in de keuken. Naomi ontpopte zich als ware teamcaptain en leidde de vrouwen naar de overwinning. We ontdekten een heel nieuwe kant van Marco, dansen is dus wel echt zijn ding! Olivier is echt een allemans vriend en vertaald er lustig op los.  

Dorine en Els stortten zich vol overgave op het ontwerp van het logo, wat geweldig goed is gelukt. En we hebben Julian niet gelukkiger gezien dan toen hij mocht slijpen en lassen tbv de kozijnen. Britt en Rachel zijn echt onvermoeibaar, die buffelen door ondanks alles. Jurrian is onze wandelende talenknobbel en spreekt al bijna vloeiend KinyaRwanda. 

En laat ik de leiders niet vergeten. Erik geeft ons nagenoeg iedere ochtend een serenade. Gijs heeft sinds 2009 niet zoveel meer gebouwd. Alie is zowel voor de groep als de bevolking de medisch specialist. Dankzij René en zijn P20 piepen onze deuren niet meer. Joel ontpopt zich als een echte leider. Ronieke leidt het kinderwerk met verve. Willemieke is naast cultuurleider een geliefd fysio. Hester is een ware begeleidster van al onze zangoptredens. En last, but not least: Timo! Onze onvermoeibare sfeermaker. 

Zoals jullie begrijpen: onze tijd hier is fantastisch!

P.s Het hoogste punt is bereikt.

 

RW119 | Een indrukwekkend weekend

Het is vandaag maandag, maar we zijn nog aan het nagenieten van een leuk weekend. Op vrijdagmiddag zijn we naar Kamembe geweest waar een grote markt was met eten, schoenen en erg veel mensen. Daarna zijn we naar lake Kivu geweest waar we een boottocht hebben gemaakt en heerlijk in de zon konden genieten van het uitzicht over het meer en de heuvels. 

We hadden op vrijdag vrij, omdat we op zaterdagochtend gingen bouwen. Het was Umuganda dus er kwamen locals helpen met de bouw van onder andere de kitchen gardens. Het was een gezellige boel met de ruim 300 gegadigden. 's Middags was het de bedoeling dat er een markt op ons terrein kwam, maar in verband met de Umuganda kwamen er maar 3 verkopers opdagen. Dit proberen we later nog een keer...

Zondagmorgen vertrokken we om 8 uur naar de kerk. Dit was zo'n 20 minuten lopen, maar via de aangewezen shortcut hebben we er welgeteld 30 minuten over gedaan. Nadat de dienst 2,5 uur had geduurd dachten we: 'Waar gaat dit heen?'. Toen stond ons nog 1,5 uur aan zingen, dansen en preken te wachten. Na afloop kregen we als beloning voor goed gedrag allemaal een halve liter sterke limonade; een goede suikerboost voor de terugweg. 

's Middags was er voor ons een 'crusade' georganiseerd. Niemand wist wat dit was maar het bleek heel leuk te zijn. Er werd gezongen en gedanst door zowel Rwandezen als Nederlanders; het mag duidelijk zijn wie hier beter in was. Na een geslaagd weekend maken we ons weer klaar voor de bouw!

RW119 | Een dag in Rwanda

De 6de dag breekt al weer aan. Hierbij worden we wakker gemaakt door het gezang van Erik. De vermoeidheid en spierpijn begint bij iedereen toe te slaan. Vandaag een leuke maar overvolle dag voor mij met o.a. bouwen, kinderwerk, cultuur uitje en een avond over de genocide. We beginnen om half 7 in het gmg'tje waarbij wordt gesproken over het bezoek aan de zelfhulpgroep. Hierna ontbijt en begint de bouw met o.a. het  sjouwen van stenen. Dan is het al weer tijd voor de lunch en gaan we ons voorbereiden op het kinderprogramma. Om 2 uur komen er ongeveer 100 enthousiaste kinderen naar binnengerend. We worden een beetje overdonderd. We beginnen met het verhaal over de 5 broden en 2 vissen uitgebeeld met handpoppen. Daarna gaan we verder met het knutselen en spelen we meerdere spellen. Hierbij is het mooi om te zien dat deze kinderen intens genieten bij de kleinste dingetjes, zoals een high five, boks van ons of een simpel tikspel. Daarna gaan we gelijk door naar een zelfhulpgroep uit het dorp. Hierbij worden we met gezang onthaald.  Het is mooi om te zien dat deze vrouwengroep voor elkaar zorgt.  Het avondprogramma wordt ingevuld met verhalen vanuit de genocide door ooggetuigen. Daarna is het tijd om naar bed te gaan. Kortom, een overvolle maar leuke dag met veel stof om over na te denken.

RW119 | De eerste dagen en stenen

Maandag werden we voor het eerst wakker in ons verblijf. De eerste gmg was fijn, want er was eten. Hierna gingen we de klamboes ophangen, wat niet bij iedereen even vlekkeloos ging en soms nog steeds niet in orde is (Jiska & Naomi).

Daarna hebben we de eerste stenen gelegd met de locals onder leiding van een schreeuwende (of hoe hij het noemt zingende) Timo en een wel Engels sprekende Joël. Na de bouw hebben we de eerste douche gehad met warm (!) water.

De tweede bouwdag duurde lang want veel mensen waren moe. Iedereen heeft een steentje bijgedragen aan het bouwen van een muur. Zelfs de locals die de meiden wel erg interessant vinden (denk hierbij aan huwelijksaanzoeken, verzoeken om langer te blijven en er werd gevraagd naar telefoonnummers). Ook was er voor de eerste keer een kinderprogramma. Echter moesten Jurrian en Sjoerd zelf de kinderen halen, want die kwamen niet vanzelf. Ook werd er een cultuuruitstapje gemaakt naar een zelfhulpgroep. Voor de verandering aten we vandaag weer patat. Je kan het haast niet voorstellen, maar dit worden we een beetje zat. We hebben de avond afgesloten met duelleren. Nadat Olivier en Marco elkaar urenlang hebben aangestaard zonder te lachen, Jurrian en Stijn wel 1x hebben opgedrukt en iedereen op volgorde heeft gestaan van verschillende persoonsgegevens, ging iedereen voor één keer op tijd naar bed zodat er morgen weer fris gebouwd kan worden.

RW119 | Reizen met een thema

De wekker stond in twee uur 's nachts want we moesten om half drie in het kerkje zijn. Na een dagopening gingen we met een groep aan halfslapende mensen naar Brussel. Tijdens het wachten werd duidelijk hoeveel mensen geslapen hadden: een deel stond, een deel zat op hun koffer, een deel zat op de grond, en enkelen lagen languit op de grond. Toen we met enige vertraging in het vliegtuig zaten werd er druk heen en weer gelopen (Timo) en geslapen (de rest). Toen we na een reis van om en nabij acht uur in Kigali aankwamen, was het nog een hele klus om alle bagage in de bus te krijgen, maar met wat stapelen paste het nèt. Vervolgens reden we naar het hotel, met een prachtig uitzicht over de lichtjes op de heuvels van Kigali. In het hotel kregen we na welkom geheten te worden door Ezekiel eerst nog een heerlijke maaltijd, voor we vrij gelaten werden om onze welverdiende rust te nemen.


Maar ook die rust duurde niet heel lang, want de wekker ging om 05:30 al weer. Met een lekker ontbijt gingen we om 6:45 met de bus naar de kerk. Veel mooie liedjes daar gehoord en mooie ervaring. We mochten ook voor de mensen daar zingen. Daarna zijn we met de bus naar Rusizi gegaan, 8 uur lang rijden en aan aantal keer pauze genomen op mooie plekken en heel veel mensen en landschap gezien. Toen we hier aankwamen waren de mensen voor ons aan het zingen en dansen. Toen dat allemaal klaar was hebben we onze tassen uitgepakt en onze bedden klaar gemaakt, hopelijk vanacht wat beter slaap pakken, en dan morgen beginnen met de bouw.

RW119 | Bij nacht en ontij vertrokken

In het holst van de nacht heerst er een opgewekte stemming bij de deelnemers van RW119. Het project gaat nu eindelijk beginnen! Alle koppen zijn geteld, de paspoorten zijn gecheckt en de bagage is gewogen. Hoofdleider Erik spreekt alle aanwezigen voor een laatste keer toe, waarna er nog zo'n twintig minuten over zijn voor "allerlei emoties en afscheid."

Ondertussen is alle bagage in de bus, de deelnemers stappen in en gaan richting Brussel, de eerste halte op weg naar een fantastisch avontuur in Rwanda.

Update from the project site

This is Nyamagana site for 2019 World Servants project. The builders and community workers are working hard to put up the foundation for the new Early Childhood Development (ECD) Centre. We're ready for receiving the team!

De eerste dag van de set-up van 2019

Cameraman Geert heeft te mooie beelden om niet te delen. Hij heeft mooi materiaal geschoten van het bezoek aan de kerk in Kigali en de reis naar Rusizi district in het zuidwesten van Rwanda.