Hoe Daniël en Anne-May zichzelf beter leerden kennen in Ghana

Ik mocht mee

‘Mijn broer is op project geweest naar Ghana. Dat maakte me nieuwsgierig, en ik besloot naar een informatieavond te gaan,’ legt Daniël uit. ‘Ik wist niet zeker of ik mee mocht vanwege mijn leeftijd. Gelukkig mocht het wel!’ Anne-May begon juist met twijfels. ‘Waarom zou ik gaan bouwen?’ In haar omgeving hoorde ze kritische geluiden over vrijwilligersreizen voor jongeren. Toch besloot ze te gaan: ‘Ik wilde eigenlijk vooral het land zien en de cultuur leren kennen. Maar het is veel meer geworden. De reis heeft mijn kijk op vrijwilligersreizen voor jongeren veranderd.’

Daniël is altijd in voor een uitdaging. ‘Om geld op te halen fietste ik met een vriend ruim 500 kilometer van Middelburg naar de Eiffeltoren in Parijs. Daarnaast verkochten we paasstollen, waarvan een deel van de opbrengst naar de voedselbank ging.’ Anne-May vult aan: ‘We organiseerden ook een klassiek concert. Ik houd ontzettend van muziek, dus dat was een actie naar mijn hart. Ik mocht de avond aan elkaar praten. Spannend, maar leuk!’

‘Je komt niet iets brengen, maar om samen iets op te bouwen.’

Enorme gastvrijheid

Voor Daniël voelde Ghana meteen vertrouwd, omdat hij enkele jaren in Zuid-Afrika had gewoond. ‘Ik was snel gewend en vond het heerlijk om over de markt te lopen, veel gezelliger dan een supermarkt.’ Anne-May zag direct verbondenheid: ‘Het viel me op dat iedereen open is en met elkaar meeleeft. Je wordt opgenomen in het dagelijks leven.’ Daniël kan dat beamen. ‘We kregen een warm welkom, inclusief een dansceremonie. Ik maakte makkelijk contact met de lokale bevolking. We stonden meteen op de eerste dag te voetballen.’

Nieuwe motivatie

In Namiyela werkten ze samen met dorpsbewoners aan drie lerarenwoningen. ‘Dat is belangrijk, want dan komen er geschoolde leraren naar het dorp,’ legt Daniël uit. Anne-May vond de eerste bouwdag het leukst. ‘We leerden elkaars taal en hebben veel gelachen. Ik heb zelfs leren metselen.’ Ook Daniël genoot van het bouwen. ‘Ik heb elke dag meegebouwd. Het was leerzaam en gezellig.’ Anne-May zag ook de band met de gemeenschap: ‘Je deelt alles. Dat is wat het project zo bijzonder maakt. Je komt niet “iets brengen”, je komt om samen iets op te bouwen. Iedereen helpt. Niet alleen vaklui maar ook de mensen uit het dorp. Een vrouw zei: we ontvangen liever mensen dan alleen geld, want jullie aanwezigheid motiveert het hele dorp.’

Bijzondere momenten

Daniël zal de ‘Ghana Express’ niet vergeten, een wandeling door het dorp met gids Abraham. ‘Hij wist alles over planten, kruiden, dieren en het geloof. Net een levende encyclopedie. Abraham sprak 21 talen en kon daardoor met iedereen contact maken. Ook hadden we mooie gesprekken over het leven in Ghana en Nederland. Dat vond ik heel waardevol.’ Anne-May genoot naast de gesprekken ook van de culturele momenten. ‘Op een regenachtige avond werden eeuwenoude verhalen aan ons overgedragen. Het voelde bijzonder om deel te zijn van een traditie die al generaties lang wordt doorgegeven. Ook de muziek en dans tijdens de overdracht van het gebouw blijven me bij: ik mocht zelfs meespelen op een djembé. Zulke momenten maakten dat ik me echt onderdeel voelde van de gemeenschap.’

Open blik

Anne-May werd geraakt door de mensen. ‘Ik zag daar verschillende religies in broederschap samenleven. Dat vond ik bijzonder om te zien.’ Ze sprak veel met Abraham, hun gids. ‘In zijn visie op geloof stond zorg voor de schepping centraal. Voor mens, dier en natuur. Hij zag dat als iets dat mensen wereldwijd kan verbinden. Zijn woorden zetten me aan het denken over mijn eigen rol als christen en als mens. Je hoeft niet te wachten om impact te maken; dat begint al klein, door zorg voor je omgeving en de aarde.’ Daniël zag ook een groot verschil: ‘In Ghana leven mensen echt voor hun geloof. Dat is hun toekomst. Bij ons in Nederland is dat veel minder sterk.’

‘Je leert jezelf echt beter kennen.’

Leven zonder luxe

Daniël genoot van het ontbreken van telefoons. ‘Geen meldingen, geen nieuws, geen stress. Je leeft veel meer in het moment en leert mensen sneller kennen.’ Beiden moesten wennen aan de eenvoud. Anne-May: ‘De wc was in het begin even slikken, gewoon een gat in de grond. En we sliepen met z’n allen op één zaal. Maar het wende snel. Je rolt vanzelf in het ritme van de dag.’ Het eten was soms een uitdaging. ‘Soms vond ik het weinig,’ vertelt Daniël, ‘maar voor hen was het veel. We kregen wit brood, dat daar als luxe geldt. Ik kreeg echt meer het besef van hoe rijk we in Nederland zijn.’

Lessen voor het leven

De reis bracht hen meer inzicht, over Ghana en over henzelf. ‘Je krijgt een ervaring die je de rest van je leven meeneemt,’ zegt Anne-May. Ook Daniël neemt nieuwe inzichten mee naar huis. ‘Je ziet hoe blij mensen zijn met wat ze hebben. Dat maakt je dankbaarder.’

Hun advies voor twijfelaars?

‘Gewoon doen! Je leert jezelf echt beter kennen,’ zegt Daniël. ‘Je deelt alles en werkt aan een gezamenlijk doel. Zo’n ervaring krijg je echt alleen op project,’ vult Anne-May aan.

Ken je iemand die dit ook echt moet meemaken?