Even geen bouw, maar indrukwekkende bezoeken

Vandaag geen bouw of kinderprogramma maar een cultuuruitje, de Sierra Leone Express. We hebben in onze gmg-groepjes huisbezoeken gedaan bij huizen uit ons dorp en een paar dorpen iets verderop.

Flore: Wat veel indruk op mij maakte was het verhaal dat een man vertelde over zijn familie. Hij vertelde over zijn kinderen en hoe hij zo graag zou willen dat zijn kinderen een beter leven krijgen dan dat hij heeft. Alleen heeft hij zoveel zorgen over hoe hij de educatie van zijn kinderen moet betalen en dat hij niet zeker weet of dit gaat lukken. Dat zou betekenen dat zijn kinderen niet verder opgeleid kunnen worden dan wat voor hun de middelbare school is en dat zij daarna moeten stoppen met hun school en gaan werken als boer of als huisvrouw. Dit maakte indruk op mij omdat ik het heel erg vond en het deed mij beseffen hoe gelukkig ik ben dat ik naar school kan en een opleiding kan doen, dat terwijl ik eigenlijk vaak geen zin heb om naar school te gaan.

Tygo: Ik heb ontdekt dat wat we allemaal hebben, auto, badkamer, slaapkamer met bed en matras, een bank, een eettafel en nog zoveel meer. Was enorm indrukwekkend.

Boaz: Het dorp is echt enthousiast dat wij de school bouwen. Ze vinden onderwijs belangrijk, maar kunnen het vervolgonderwijs vaak niet betalen, naast dat dit ook nog eens ver weg is. Eén van de mensen waar wij op bezoek waren vertelde dat hij zijn pindaoogst extra vroeg moest verkopen tegen een lagere prijs zodat hij de school van zijn kinderen kon betalen. Toen wij al onze vragen hadden gesteld vroegen wij of zij ook nog vragen voor ons hadden. Het was even stil. Toen ging hij overleggen daaruit kwam de vraag of wij wat geld konden geven zodat zijn kinderen naar de universiteit konden. Op het eerste inzicht lijkt dat een brutale vraag. Maar als je erover na gaat denken hoe belangrijk die man zijn kinderen vond dat hij zijn oogst vroeg ging verkopen en daarnaast ook aan ons vroeg of wij konden helpen dan stel je je kinderen echt wel op 1. Dit raakte mij enorm.

Seth: Naast het enthousiasme van de mensen, zijn ze ook trots op hun huizen.  Dat vind ik best bijzonder. Zo gaat het slapen ook anders dan bij ons en slapen kinderen op de vloer en niet op een matras. Dat zijn wij niet gewend.

Rosanne: Wij waren op bezoek bij een huis waar een jong meisje naast het huis bezig was met rijst stampen. Dit doen ze nadat de rijst heeft gedroogd op een grote plaat. Ze stampen het ‘hoesje’ van de rijst eraf zodat de rijst daarna eetbaar is. Wij boden aan om het meisje te helpen en hebben bijna allemaal eventjes gestampt. Na een poos stampen moest het worden gezeefd in een schaal en daarna weer verder stampen. Toen wij dat zagen kwamen wij erachter dat het zo ongelofelijk lang duurt om een klein beetje rijst klaar te maken. Dit raakte mij enorm omdat wij in Nederland gewoon de privileges hebben om naar de supermarkt te gaan en genoeg middelen hebben om een zak rijst te kopen. Terwijl deze mensen hier uren tijd in stoppen voor een klein beetje eten en er zo ongelofelijk dankbaar voor zijn. We mogen echt dankbaar zijn met wat we allemaal hebben.