Hoe gaat het in Mkazimasika

Twee weken voelden als twee dagen....

We bezochten het project in Mkazimasika en zagen dat de klaslokalen tot in de puntjes zijn afgwerkt. Er is zelfs aandacht voor de voortuin.

Tijdens het gesprek met de lokale gemeenschap horen we nog steeds hoe sterk zij het bezoek van de groep heeft ervaren. Mensen vertellen dat ze zich gezien en gerespecteerd voelden en dat er goed werd samengewerkt: “het was alsof we één familie waren.” Ook viel de punctualiteit op: werken en pauze in een goed ritme.

De verhalen zijn heel persoonlijk. Daniel Mtonga vertelt dat hij na het project serieuzer is gaan boeren. Hij werkt harder op zijn veld en probeert ook dicht bij de rivier te verbouwen. Hij hoopt op een betere oogst, al blijft regen onzeker.
Een vrouw uit de community vertelt dat ze in de keuken een nieuwe manier van koken leerde en dat ze dit thuis nog steeds gebruikt.
Een andere vrouw leerde cementblokken maken, metselen en schilderen. Ze zegt dat ze nu meer zelfvertrouwen heeft: “nu voelt ze dat ze het ook kan.”

Het effect gaat verder dan het gebouw alleen. Jongens en meisjes spelen nu samen voetbal, en de positie van vrouwen groeit door nieuwe vaardigheden en rolmodellen. Voor de toekomst vraagt de gemeenschap om verdere schoolontwikkeling, het liefst met een langere projectperiode.