Hoogste punt bereikt: Hollandse avond & een bijzonder smakelijk geschenk vanuit Milele!

13 augustus – Gyros, borrelplank en een wijntje….?

Vandaag was drill sergeant Ruben aan de beurt als dagleider. We werden gewekt met een motiverende preek; waarom het een mooie dag was en dat het echt waard was om eruit te komen. Met pijn en moeite zaten we dan ook vandaag weer keurig om half 7 aan het ontbijt en kon de dag beginnen. Er werd geklaagd over de kou, wind en misschien wel opkomende regen, en hoe dat wel niet de bouw kon beïnvloeden. Hoewel er hier en daar stiekem ook gehoopt werd op deze regen, want een paar uurtjes verplichte pauze klonk voor sommige mensen niet slecht in de oren.
Helaas ging dat niet door en vertrokken we na een mooie GMG om stipt kwart over 8 naar de bouw. Ons militair vertrek naar de bouw was wel het laatste wat deze dag stipt gebeurde. Een klein groepje had geluk, want die mocht gaan bakken met Tito! Heerlijk vers brood werd er gemaakt voor de volgende dag, wat een feest! 

Het ogenschijnlijk goeddoordachte stipte regime verslapte al gauw en de pauzes werden soms wat opgerekt. Hierna konden we wel weer vol goede moed verder met metselen, stucen en glad strijken, want daarin zijn we ondertussen volleerd. Ook bij het kinderprogramma werd flink uitgepakt en alle acteerskills werden uit de kast getrokken.
Het verhaal van David en Goliath werd in geuren en kleuren uitgebeeld, inclusief mantel en batser. Wat vonden de kinderen het fantastisch toen Goliath (Jan) vol overgave omgeslingerd werd door David (Thirza) met een wasknijper die als steen functioneerde.

Ondertussen werd er op de bouw ook flink doorgebikkeld en klommen zelfs de meiden de steigers op. Aan alle kanten werd er met daka gesleurd, gegooid en soms nog wat gemetseld. Wel merkte we aan alles dat de strijd steeds zwaarder wordt en er soms wat afvallers zijn. Maar ja, de laatste loodjes zijn het zwaarst, wat deze bouwdagen betreft hè, want we zijn nog lang niet thuis.
De klok tikt gestaag door, dus ook vandaag werd het vanzelf 16 uur. Ja, u leest het goed; 16 uur. Gerhard had ons gematst en we mochten wel eens waar een half uurtje eerder weg van de bouw! Wat een geluksmomentje!
Over geluksmomentjes gesproken, hoewel de meiden er om bekend staan te genieten van een ‘heerlijke’ douche en het lekker optutten, komt de mannelijke ijdelheid ook steeds meer openbaar. Zo deden Alex en Gerhard een hele charmante poging tot scheren wat zichtbaar resultaat opleverde. 

Ondertussen gingen Ruth, Charlotte en Thirza koken met Tito. Waar er gehoopt werd op een uitgebreide kookles met Zambiaanse kookskills, was Tito de kookles vergeten en liep het uit op een geïmproviseerde les koolsla snijden en pannen naar de tafels brengen. Ach ja, echt op z’n Zambiaans dus. 

Ook s’avonds zit er niet veel variatie meer in de gespreksonderwerpen. De lekkerste lekkernijen komen voorbij, maar intussen sprint er af en toe nog wel eens iemand van tafel voor een ‘vloeiend’ bezoekje aan het toilet. Bij terugkomst wordt dit bezoekje uitgebreid besproken tot ergenis van sommige anderen. U snapt natuurlijk wel dat nu we op de helft van de reis zijn en elkaar steeds beter leren kennen.
Gelukkig hadden we ook vandaag weer een heerlijk toetje bij het eten, wat volgens Janine de vloeiende bezoekjes wat kon helpen opstoppen.

Na het eten zochten we de warmte weer op van het kampvuur of taaiden we vroeg af naar bed.

Quote of the day:
‘Hatsaaa!’ (x50) William

– – – 

14 augustus – Today we met our meat

Ook vandaag werden we gewekt door een vertrouwd kinderboerderij geluid. Deze keer was het geit Gerrit die van zich liet horen; hij was het er niet mee eens dat hij vast zat en liet dat gedurende de nacht duidelijk merken. Er werden geïrriteerde opmerkingen gemaakt, maar uiteindelijk vonden de meesten het arme beestje toch wel zielig.

Net als altijd stonden de verse boterhammetjes en rijstenpap van chef-kok Tito om half 7 weer te wachten. Deze keer waren de boterhammen extra speciaal, omdat er naast de liefde van Tito en zijn assistenten, ook liefde van de groep – die het gisteren had gebakken- in zat, dit werd zeker weten geproefd.

Om 10 uur hadden we het hoogste punt van de kliniek bereikt. Dit werd uitgebreid gevierd, met het Nederlandse en Zambiaanse volkslied dat uit volle borst gezongen werd. Er werd een groepsfoto met het complete bouwteam gemaakt en er werd geproost met wel eens waar echte cola en popcorn! Wat waren dat heerlijke vertrouwde smaken die door de mond gingen. 

In de ochtend werd door de helft van de groep de kliniek, die twee jaar geleden was gebouwd ook door World Servants, bezocht. Het was erg bijzonder en indrukwekkend om te zien wat ze allemaal voor zorg kunnen bieden met de middelen die ze tot hun beschikking hebben. Ook werd Jan nog op malaria getest, wat gelukkig negatief uitpakte en dat dus uitgesloten kon worden. 

Van de lokale gemeenschap hadden we geit Gerrit, die ons vanochtend had wakker gemaakt, ontvangen als geschenk voor onze groep. Maar daar hoorde volgens de lokale gemeenschap ook bij dat hij op een rituele manier geslacht moest worden. Drie deelnemers kregen de eenmalige kans om hier bij te helpen, de rest van de groep keek toe. Wat is dit een mooi en kostbaar geschenk en een belevenis om dit in deze cultuur mee te maken. Hier had de een wat meer moeite mee als de ander.
Maar toen hij s’avonds op ons bordje lag waren er nog maar weinig over die er moeite mee hadden en niet ultiem van genoten. Er gingen juichkreten op bij de eerste hapjes die we in onze mond stopten. Wat was geit Gerrit lekker, Eunice is zelfs van plan om thuis ook eens een keer langs de kinderboerderij te gaan. Zoals u nu dus wel begrijpt werd er dus smakelijk van gesmuld en was de ochtend gauw vergeten.

S’middags werd er voor twee uurtjes door een deel van de groep hard verder gestuced, want dat het hoogste punt was bereikt betekende nog niet dat de kliniek af was, er moest dus nog even flink doorgebikkeld worden. Een ander deel ging op pad om met de kinderen uit de buurt te voetballen en mooie gesprekken te voeren. 

Ook de Hollandse middag stond op de planning, dit was zeker een hoogtepunt in deze prachtige weken. Er waren ruim honderd overheerlijke Hollandse pannenkoeken gebakken door Tito en de groep, maar de lokale bevolking liet op zich wachten. Op een paar kinderen na kwamen er weinig mensen op af, daarom namen we maar het heft in eigen handen en trokken we zelf de heggen en steggen in om mensen te verzamelen.
Van oude vrouwen tot kleine kinderen, uiteindelijk stond het hele terrein vol en zat de sfeer er goed in.
Er werden oud-Hollandse spellen gedaan, zoals spijkerpoepen en koekhappen. We kwamen er achter hoe hilarisch spijkerpoepen eigenlijk wel niet was en vooral als je mensen boven de fles laat hangen die het net niet helemaal snappen. Over het koekhappen zullen we het maar niet hebben, want dat was een bijzonder tafereel om te aanschouwen. De bankjesdans was favoriet en er werd door jong en oud enthousiast mee gedaan!

Na de tweede groepsfoto van deze dag was de energie nog zeker niet op 😉
Dus er werd nog flink mee bewogen op heerlijk Hollandse bangers. De heupjes raken hier steeds meer los hoor, het thuisfront weet niet wat ze meemaken als wij helemaal verzambiaansd uit die bus dansen de 25e 😜

Vanavond nog heerlijk gezellig bij het kampvuur gezeten en spellen met elkaar gespeeld!
En morgen kunnen we heerlijk uitslapen waar iedereen natuurlijk naar uitkijkt! 

Quote of the day:
‘Geitenkaas is ook wel wat anders dan koe.’ Stefan