Hoogste vulkaan en gillende alpaca’s

Wat een weekend hebben we achter de rug! Van het bestijgen van de machtige Chimborazo tot het scheren van alpaca’s, een uitbundige kerkdienst en hilarische sketches. We nemen jullie graag mee in al onze avonturen.

Beste dames en heren van het platte Nederland. We willen jullie graag wat vertellen over onze ervaringen van afgelopen weekend. Zaterdagochtend werden we om half 7 gewekt voor een weekend eropuit. Na een heerlijk ontbijt zaten we om 8 uur in de bus op weg naar de Chimborazo. Dit is de hoogste vulkaan van Ecuador en de hoogste vanaf de aardkern gezien van heel de wereld met een reusachtige hoogte van ruim 6600 meter! En beste mensen; die zouden wij bestijgen!  Onze tolk Camila heeft ons alle tips en tricks geleerd hoe wij dit avontuur aan konden gaan. Adem in door je neus, vind een ritme, zorg voor een warm hoofd en veel laagjes die je aan en ook weer uit kunt doen. Ondertussen kronkelden we langzaam met de grote bus omhoog. De lucht werd steeds dunner en we werden licht zenuwachtig. Rond de 4000 meter kwamen we bij het checkpoint waar we vergezeld werden door drie lokale gidsen. Die zich voorstelden als zusters van elkaar, zonder hen konden we niet naar boven. Dankbaar stelden ze zichzelf voor en zongen ze een lied voor ons in het Kichwa en Spaans. We reden nog een stuk door tot 4800 meter waar we uitstapten bij de eerste berghut. Het plan was om te lopen tot de tweede en tevens laatste berghut op 5000 meter. We kregen nog een snack mee van Maquita die dit geweldige avontuur ook had georganiseerd. We maakten een lange slinger, degene die van zichzelf wisten dat ze een minder goede conditie hadden liepen direct achter de gids samen met Dario en Camila om het tempo te bepalen, gevolgd door degene die van zichzelf wisten een betere conditie te hebben. Stapje voor stapje klommen we omhoog, voor ons een prachtig uitzicht op de Chimborazo schitterend in de zon met een dik pak sneeuw bovenop. Achter ons het prachtige landschap en de mooie vergezichten. Het was een bijzondere wandeling. Er groeide bijna niks en het was een bijzonder idee dat we nog nooit zo dicht bij de zon waren geweest als nu. Na ruim een halfuur kwamen we aan bij de tweede berghut dit werd gevolgd door een uitgebreide fotoshoot.
Na genoten te hebben van het uitzicht is een groep nog een stukje verder geklommen tot het “Condor Cocha”. Dit was een meer in het regenseizoen, maar stond nu droog. Hier hebben we nog lekker in het zachte lava gesteente gelegen waarna we weer gingen dalen. Zingend en sommige bijna glijdend gingen we naar beneden.

We stapten weer in de bus op weg naar het hoogst liggende restaurant van Ecuador op 4250 meter. Dit was een gezellige blokhut met een rieten dak verarmd met kacheltjes en fijne muziek. Opgewarmd en gevuld met een warm drankje van een lokale bloem (die nog groeit boven de 5000 meter), kippensoep en een “bijzonder” toetje van vijgen en kaas gingen we weer verder. De volgende stop was een alpaca boerderijtje die bijna volledig werd gerund door vrouwen uit de community. We werden bijna omvergelopen door een kudde alpaca’s waarna sommige mochten helpen met scheren. Joël Doekes was gelijk in z’n element en stond met zijn armen wijd te zwaaien om de alpaca’s in het gereel te houden. Vervolgens werd een mooie alpaca uitgekozen en aan zijn oren meegenomen en neergelegd op een zeil. Toen kon het scheren beginnen. Dit was een indrukwekkend gezicht. Met grote scharen werd de grote zachte vacht losgeknipt. Joël, Jesse, Julia en Santiago mochten helpen. Sifra werd ondertussen gehuld in de lokale klederdracht en mocht de wol spinnen wat ze “perfecto” deed! De vrouwen hadden een winkeltje waar het feest kon beginnen. Jongens werden gehuld in schapenwollen poncho’s en de dames pasten zichzelf een mooie alpacawollen trui aan. Hierna was het toch wel echt tijd om te gaan. We reden verder en kwamen aan bij een hotel wat geïnspireerd leek door de droomvlucht van de Efteling. Het was een sprookjesachtig plek. De kamers werden verdeeld. De meeste kregen een mooie kamer binnen en sommige kregen een gezellige bungalow in de tuin. We hebben genoten! Na het eten waren we uitgenodigd bij tolk Thomas die in dezelfde straat woonde. We mochten een kampvuur maken in de tuin en kregen thee van zijn vader waarna we allemaal ons bed hebben opgezocht.

De volgende dag werden we om kwart voor 7 gewekt om naar de kerk te gaan in ons vertrouwde Chauzán wat steeds meer als “thuis” is gaan voelen. Na een heerlijk zondags ontbijtje met granola, vers fruit, sap en broodjes zaten we om 8 uur in de bus. Tot verbazing waren er verdacht weinig heren die zelf hun das konden strikken dus Richard mocht aan de slag 😉 Gehuld in jurken, rokken en overhemden, afgemaakt met onze stoere bouwschoenen liepen we naar de kerk. We kwamen in een grote lege zaal met grote boxen en ledstrips. In de hoek zat een 8 koppige band die zelfs voor westerse begrippen luid aan het inspelen waren. We waren allemaal een beetje perplex door waar we beland waren, maar allemaal ook benieuwd naar wat komen zou. Voordat we dit konden beleven moest de zaal nog wel even gevuld worden met stoelen. Ruim een halfuur vol spanning gewacht onder luide drum en keyboard solo’s en na veel handjes geschud te hebben kon de dienst dan toch echt beginnen. Richard mocht bij de Pastors zitten en we werden erg warm welkom geheten. Er werd gezongen, gelezen en gebeden waarna de groep werd uitgenodigd op het podium. Richard heeft een mooi stukje gesproken waarna onze band met toestemming achter de instrumenten van de Ecuadorianen gingen zitten. We begonnen met “u bent heilig”. Het was lastig om over de luide boxen uit te komen, maar gelukkig schoot Anneke te hulp! Ze heeft prachtig gezongen door de microfoon. Hierna zongen we over de goodness off God waarna de mensen riepen om “mas, mas!” We eindigde met “the Blessing”, wat voor veel een bijzonder moment was wat we mochten delen met de lokale bevolking. Hierna kwamen vier vrouwen koren, gehuld in prachtige klederdracht, elke groep droeg een andere kleur doek over hun schouders met gouden kettingen en zwarte rokken. Synchroon heen en weer wiegend zongen ze liederen. In tegenstelling tot hoe zacht ze praten kunnen ze heel luid zingen! Hierna volgen nog twee lange uren waar we weinig van volgden, maar wat leek op een gemeentevergadering. Thuisgekomen had Maquita een lekkere lunch voor ons geregeld aangezien de koks vrij hadden. Dit was kip, rijst, aardappel en groente met echte cola!! ‘S middags had tolk Thomas een trailrun voor ons uitgezet. Hij is een echte ervaringsdeskundige dus dit was voor zelfs onze ervaren marathonlopers nog erg grote uitdaging! Ondertussen gingen de mensen die niet mee gingen met de trail even lekker wat dingen voor zich zelf doen. Om 4 uur had Julia (die was dagleider deze dag) een leuk spel waarbij we in groepjes uiteen gingen om in 20 minuten een toneelstukje te maken. Ze kregen kaartjes mee met een locatie (Maquita kantoor, uitslaapkamer van het ziekenhuis, lingeriewinkel etc.), een personage (Freek Vonk, Judeska van Fc kip, demente bejaarde etc.) en verschillende emoties. Je kan je misschien wel voorstellen dat hier hilarische sketches uit voortkwamen. Iedereen zijn acteerkunsten kwamen tevoorschijn. We hebben gelachen tot huilen aan toe om de leuke stukken die iedereen had bedacht.

Bij het avond eten kregen we kiplasagne wat heel lekker was. We eindigde de dag met de bekende gouden hamer en botte bijtel. De botte bijtel ging naar Sifra die het kerkmeubilair heeft gesloopt en vervolgens nog een koprol van de trap maakte. En de gouden hamer ging maar onze geweldige tolk Thomas die en zijn tuin voor ons had opengesteld en een trailrun voor ons had uitgezet.

Lieve mensen, we hebben het goed en we missen jullie. We zien ernaar uit om onze persoonlijke verhalen nog verder met jullie te delen.

Adios,

Santiago en Julia (en natuurlijk de rest)