Ik ben gezakt – Een dag in het dagboek van Siebrand V

Vandaag neemt Siebrand jullie mee in een bomvolle dag in Rwanda, van kinderprogramma tot hard zwoegen op de bouw, het komt allemaal voorbij in zijn dagboek.

10 juli 2026 – Vandaag stond ik weer fris en fruitig op uit mijn kingsize bed met het inmiddels bekende sponsmatras. De goedemorgengesprekken sloeg ik deze ochtend even over, omdat er eerst nog wat simkaartstress opgelost moest worden. Daarna stapte ik vol goede moed weer de bus in, op weg naar de bouwplaats.

Eenmaal aangekomen ging ik weer enthousiast aan de slag. Ik probeerde opnieuw contact te maken met de lokale bevolking en de Macarena zorgde al snel weer voor veel gezelligheid. De manier van werken was op dag twee niet veranderd. De stenen werden weer nauwkeurig gecontroleerd en waar nodig gecorrigeerd. Onze specieman had zijn vingers alweer omhoog om precies aan te geven hoeveel kruiwagens specie we nodig hadden. Het blijft bijzonder hoe dat hier allemaal verloopt. Ondertussen kwamen er opnieuw steeds meer nieuwsgierige mensen vanuit de cassavevelden tevoorschijn om een kijkje te nemen bij het werk.

De lunch werd weer uitstekend verzorgd door onze kok, bij wie 24 uur per dag zijn tanden zichtbaar zijn. Zijn aanstekelijke glimlach maakt iedere maaltijd nét een beetje gezelliger.

Na de lunch was het tijd voor de start van het kinderprogramma. Deze werd ingeluid met een ritje op de Batavus over het glooiende voetbalveld. Het duurde niet lang of ik maakte al dikke lol met de kinderen. Één van de kinderen wist me compleet in te pakken en week geen moment meer van mijn zijde, die legde namelijk vakkundig zijn enkel in z’n nek. Iedereen was welkom. Hoewel het soms één grote chaos leek met zo’n 200 kinderen, was het vooral prachtig om te zien dat al deze kinderen ontzettend nieuwsgierig waren naar ons en het werk.

Na het kinderprogramma gingen we terug naar de bouwplaats. Daar was het tijd voor een korte cursus spijkers slaan op de steunpalen. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. Vier misgeslagen spijkers waren voor de Rwandezen genoeg om mij te laten zakken. Dat zorgde natuurlijk voor veel gelach, maar gelukkig kon ik daar zelf net zo hard om lachen.

Op de terugreis was het weer een wedstrijdje handen zwaaien met de kinderen bij de weg. Daarna was het weer tijd voor de volgende WK-wedstrijd van de groepsfase op het voetbalveld, helaas weer zonder Shakira. De eindstand zullen we maar niet benoemen…

Na de wedstrijd sloten we de dag af met een opwekkingsessie onder leiding van Sybrand op de Cagon. Tot morgen!

Groeten Siebrand V