Laatste daagjes Zambia

Ondertussen zijn we onderweg naar huis, maar afgelopen weekend was het ook tijd om terug te reizen richting de hoofdstad Lusaka vanuit Mkushi. Hierna hebben we de zondag hier in Lusaka kunnen vieren en hebben we genoten van het weer, het zwembad en elkaars gezelligheid.

22 augustus –  Eten, eten, eten…..

Een hele goedemorgen! Vandaag gaat de wekker voor de verandering niet om 06:00.
Ah wat fijn, dan kunnen ze een keertje uitslapen zult u misschien wel denken, maar niets is minder waar. Om half 6 wordt de hele boel wakker geschud. Gisteravond werd ons duidelijk gemaakt dat we om stipt 7 uur zouden wegstuiven uit Miloso.
Na het kortste ontbijt ooit worden alle tassen dichtgeritst, de kamers opgeruimd en alle matrassen op een stapel gelegd. Intussen raakte het kantoor van onze vriend Michael Tembo steeds voller met al onze spullen die we achterlaten voor de bevolking.
Om 10 voor 7 staat er nog een rij voor het damestoilet, maar toch lukte het ons om 7 uur met z’n allen startklaar in de truck en het busje te zitten. 

En daar gaan we dan. Met een lange dag reizen in het vooruitzicht vertrekken we vol goede moed op naar Mkushi, waar de truck verwisseld zou worden voor een busje. Na ongeveer anderhalf uur gehobbel en gebobbel arriveerde we daar dan ook.
Waar we de afgelopen 3 weken alleen maar konden dromen over chips, koek en snoep, hadden we nu eten in overvloed. Onze handtassen zitten afgeladen met chips, lolly’s, koekjes, chips, snoep en nog een keer chips.
Tijdens onze overstap van truck naar bus (half 9 ‘s ochtends) wordt er al flink onderhandeld en geruild.
We zien geen reden om vanwege dit vroege tijdstip de tassen nog maar even dicht te laten, want wat is er nou beter dan snacken terwijl je ontbijt net achter de kiezen zit?

Maar goed, snel de bus in en de reis kan weer verder gaan. We hebben immers nog zo’n 7 uur te gaan.
In de bussen heerst een gezellige sfeer en de gesprekken gaan gedurende de dag van hot naar her. Van auto’s tot het scheren van snorren en baarden tot het plannen van volgende vakanties.
En tussendoor ‘zoeven’ onze busjes door het verkeer heen. Nou ja, ‘zoeven’ is een groot woord, maar we zijn maar wat dankbaar dat we van plek naar plek verplaatst worden. 

Zo komen we rond de klok van half 1 aan bij een tankstation in Kabwe, waar we de vooraf klaargemaakte boterhammen van Tito opeten en krijgen we er nog een lekker appeltje bij. Ook word er in de supermarkt nog cola en, hoe kan het ook anders, chips gehaald. 

Na de lunch stappen we om 1 uur weer de bussen in en vervolgen we onze reis. De gesprekken en slaapsessies vervolgen zich weer, en zo nu en dan word er een zak chips open getrokken.
We moeten nog ongeveer 4 uur rijden, maar ja dat kan ook zomaar 5 of 6 uur zijn. Het is niet alsof hier Google Maps aanstaat ofzo. Nee, dat gaat hier in Zambia wel een stukje anders.
We rijden met 3 auto’s en er is 1 bestuurder die de weg weet. De anderen volgen en als je elkaar kwijtraakt, ben je ook echt de weg kwijt. Maar gelukkig hebben we ervaren bestuurders, die de busjes overal doorheen manoeuvreren en is er tot nu toe nog geen één kwijtgeraakt.

4 uur, 10 zakken chips, 30 schoonheidsslaapjes en één plaspauze verder komen we om 5 uur aan bij de shopping mall in Lusaka. Hier krijgen we van Michael geld om voor ons eigen avondeten te zorgen. Waar de één de KFC induikt, tikt de ander een lekker pizzaatje op de kop.
Hoewel we niks te klagen hebben over ons eten van de afgelopen weken, is het voor de meeste onder ons toch een verademing om fast food voor je neus te hebben staan.
Na het avondeten rennen er een paar nog snel door de supermarkt heen om chips en chocola te halen, want we moeten morgen natuurlijk ook nog kunnen genieten van al dat eten. 

Om half 7 stappen we de busjes weer in en is het nog een kwartier rijden naar ons verblijf. Inmiddels is het donker geworden en hebben we nog geen idee wat voor verblijfplaats we hebben voor de komende 2 nachten. De busjes proberen in het drukke verkeer van Lusaka achter elkaar aan te rijden, maar dat blijkt een ware uitdaging te zijn. Ze raken elkaar op de parkeerplaats al kwijt. Dit resulteert voor het busje wat nu de weg niet meer weet, in het doelloos rondjes rijden in een parkeergarage zonder reden. Maar gelukkig is daar onze Alexander die door middel van z’n gevoel en van de kaart op zijn telefoon de route uitlegt aan onze bestuurder Dennis. Zo komen we gelukkig met z’n allen aan bij de lodge.

Ons nieuwe verblijf voor de komende 2 nachten is meer dan we hadden durven hopen. We hebben bedden met klamboes, douches, genoeg ruimte en als kers op de taart: een zwembad! Terwijl de één alle luxe rustig in zich opneemt, ligt de ander al in het zwembad.
Kortom, we zijn erg blij met deze verblijfplaats, want morgen hebben we niet zo’n vol programma. Dat betekent chillen aan het zwembad met een chipje, een koekje en een chocolaatje erbij!                                                          

Om 10 uur wordt het weer rustig en stil in de kamers en gaat het licht uit. Vanuit de meidenkamer horen we nog een paar gillen en kreten, want er zijn een aantal kakkerlakken die onze verblijfplaats ook wel heel aangenaam vinden. Na die zorgvuldig verwijderd te hebben, kruipen ook de meiden hun bed in en vallen we allemaal rustig in slaap.

Quote of the day:
‘I heard you, maar wel ver weg’ Alexander 

– – –

23 augustus – Een onuitstelbaar afscheid…

Op zondag gaat de wekker om 07:00. We rekken ons langzaam uit op onze heerlijk zachte bedjes en doen een verwoede poging om uit onze klamboe te ontsnappen. 

Voor de verandering bestaat het ontbijt vandaag uit geroosterde toast met jam. Ook was er na 3 weken weer melk met cornflakes en een gebakken eitje.
Na het ontbijt gaan we in groepjes uiteen voor de GMG-gesprekken, heerlijk tussen de palmbomen onder het genot van een strak blauwe lucht met een stralend zonnetje.
Daarna hijsen we ons voor de laatste keer in de zondagse kleding. De jongens gingen dit keer in de traditionele blouses, wat er beeldig uitzag. 

Om kwart over 9 staan we klaar om te vertrekken naar de kerk. Dit keer niet met de truck, maar met de voet!
Waar er gezegd werd dat het 8 minuten lopen was hielden wij rekening met minimaal een kwartier, maar niets bleek minder waar en met 2 minuten waren we bij de kerk om de hoek.
Ten opzichte van de andere kerken die we bezocht hebben is dit wel echt een stadskerk. De helft van de kerk bestond uit plastic tuinstoelen, terwijl de andere helft bestond uit luxueuze zetels en kringlooptafels.
Ook was er een moderne geluidsinstallatie die optimaal benut werd. We namen plaats op de voorste vier rijen, waar er een decibel van 98 hertz werd gemeten. U snapt wel dat er een aantal snel genoeg prikkels voor de hele dag gehad hadden. 

Maar goed, wij denken dat we veilig op onze stoel mogen blijven zitten, maar worden dan toch met veel enthousiasme naar voren gehaald. We zingen weer ons projectlied en ‘my lighthouse’, en na een korte speech van Alex mogen we weer terug naar onze zitplaatsen.
Er volgt nog een dienst van 2 uur lang, waardoor we in totaal een ruime 2,5 uur in de kerk zitten. De dominee preekt over de verloren zoon en geeft de boodschap mee dat iedereen welkom is in Gods kerk.

Bij terugkomst uit de kerk staat er in ons verblijf koffie, thee en koek op ons te wachten. Het zonnetje blijft maar stralen en het zwembad nodigt ons uit om toch even een frisse duik te nemen. Een aantal jongens wagen als eerst het koude water in te gaan. De rest blijft nog maar even op het gras zitten.
Er wordt op het fluitje geblazen, het teken dat we gaan lunchen. In het zonnetje op het gras genieten we van geïmproviseerde tosti’s.

De rest van de middag hebben we vrije tijd en wordt het de meeste mensen toch iets te warm. Tijd voor een verfrissende duik dus. Het water is toch ook wel weer heel erg koud, dus na een korte duik is het tijd voor bruin bakken, snacken, een spelletje of een combinatie van die drie. Deze vrije middag geeft ons een echt zondagmiddag vakantiegevoel, omdat we eigenlijk precies niets uitvoeren.
Maar ja, de zon zakt al snel, waardoor het toch weer iets kouder wordt. De middag verloopt verder met relaxen, haren wassen onder de douche (wat een luxe!) en tassen inpakken. 

Om 6 uur staat het avondeten voor ons klaar. Dit keer is het vertrouwde eten van kok Tito ingeruild voor de chefs van onze lodge. We hebben geen idee wat we voorgeschoteld gaan krijgen, dus houden we onze verwachtingen voor de zekerheid op een laag pitje.
En wat worden we verrast. Er is een lopend buffet met verschillende groentes, kip, beef en zelfs patat. Het is opvallend stil onder het eten, omdat iedereen heerlijk aan het genieten is van deze maaltijd. 

Na het eten is het tijd voor de complimentenronde. Onze laatste avond in Zambia is aangebroken en daar hoort een sentimentele avondinvulling bij. Gedurende de reis heeft iedereen voor elkaar persoonlijke complimenten geschreven en deze per persoon bewaard in een envelop. De enveloppen zijn verzameld en worden deze avond persoonlijk uitgedeeld.
Bij iedereen volgt een kort verhaaltje door de GMG-leider en daarna is er ruimte voor iedereen om over de betreffende persoon nog een compliment uit te spreken. Het is een erg waardevolle avond waar wordt gelachen, gehuild en geknuffeld.

Het heeft natuurlijk wel z’n tijd nodig om bij iedereen persoonlijk stil te staan.  Dus waar we de avond om kwart over 7 begonnen, sloten we deze om half 12 af. We zijn deze reis nog nooit zo laat naar bed gegaan.
Tegen 12 uur is het weer rustig op de kamers en hoor je hier en daar nog wat geroezemoes. Een heerlijk geluid om bij in slaap te vallen. 

Maar nee, bij de dames begint ineens het hele kakkerlakken circus van afgelopen nacht weer opnieuw. Dit keer is het Madelein die met het stinkende insectengif de volledige klamboe van Gerina onderspuit, omdat er een kakkerlak op de klamboe zit. Na een hele serie kreten en gillen en een dode kakkerlak, kruipt iedereen weer de klamboe in. De rust keert weder en iedereen droomt heerlijk weg.

Op naar morgen! Dan gaan we weer extra vroeg ons bed uit, want er staat een lange reis op ons te wachten💪

Tijdens de overstap en in de bus terug worden de laatste groetjes nog voorgelezen, dus laat gerust nog wat achter als laatste bemoediging voor de toch best lange reis. Er wordt naar uitgekeken om weer thuis te zijn, bij de mensen waarvan we houden. 

We zijn bijna weer thuis! Zien we jullie bij Landvast staan?
Tip: Je zou ons heel blij maken met iets lekkers;)
En geen chips graag haha

En zorgt u dat de badkamer gereed staat, een lekker maskertje en wat bodylotion voor onze droge huidjes?
Daar zouden alle deelnemers het meest blij van worden.. 

Quote of the day: 

‘Als je een kus nodig hebt, kom je hem maar halen.’ Anoniem

– – –

Omdat dit de laatste blog vanuit Zambia is hebben we wat extra’s voor jullie.
Geniet van wat leuke weetjes over onze reis en quotes die nog niet in de blog benoemd zijn.
Morgen komt de laatste blog online met een verslag over de laatste (reis)dagen en de levenslessen die we meenemen uit Afrika.
Wellicht dat deze alweer samen gelezen kan worden;)

Leuke weetjes om te weten over deze reis: 

Wist je dat.. dat de blog door iedereen geschreven wordt? Iedere twee dagen is er een ander duo aan de beurt. Het reisverslag is op deze manier dus echt van de groep. 

Wist je dat.. de malariapil innemen iedere dag een gezamenlijk moment is? Om het overzichtelijk te houden worden de pillen bij elkaar bewaard in een slaapzakhoes. Zo raken we die pillen ook niet kwijt.

Wist je dat.. Alexander weet wie iedereen is, maar de namen nogal eens door elkaar heen haalt?

Quotes die het reisverslag nog niet gehaald hebben, maar wel een plekje op de blog verdienen: 

• Joshua; heeft een kip hersenen?
• Janienke; oh, ik heb twee linkerhanden meegenomen. 
• Alexander; we zingen nummer 95 in cano 
• Pjotr; ik heb mijn was gewassen met dextro 
• Thomas; er groeit hier zand 
• Ruben; do fladdermouses live here?
• Joel; WoW, jij hebt een mooie kaaklijn, je zou wel model kunnen zijn. Voor de Jumbo bijvoorbeeld. 
• Joel; dan komen we spareribs bij jou kopen. Dat is ook kip toch?
• William; dan laat ik mij hier even opbaren. 
• Janine; heeft hij nou een tampon in zijn neus? Of is het een afgekloven maïskolf?
• Ruth; Ik voel me een gefrituurde aap. 
• Thomas: Huh, bestaan er ook al lesbische koeien?