Laatste dagen Milele: Corney’s best days

We sluiten de laatste dagen in Milele af met nog twee dagen hard knallen op de bouw, daarna de officiële ceremonie waar we de kliniek overdragen aan de community Milele.

17 augustus – 3 weken Zambia, hahaha

Vanmorgen om 6 uur werden wij uit onze prinsessendromen gewekt door onze goede dagleider MooiBoy Roy, oftewel Rowald, wat hij in deze dag met passie vervuld heeft. Om half 7 stond het ontbijt weer voor ons klaar, gemaakt door onze held Tito. Rijstepap met brood, waar het bij de ene als verrukkelijk wordt ervaren, moet de ander er niks van hebben. Ook vandaag werd er weer gevochten voor het laatste beetje broodbeleg, waar u gisteren al over kon lezen.

Vandaag stond er tijdens de GMG karaktervorming centraal, we hebben met elkaar besproken wat vriendschap voor ons betekent. Na GMG begon het dagprogramma, dat voor iedereen anders was.
Sarah, Lieke en Madelein mochten om half 9 helpen met wassen. Alle kleding was voor het ontbijt ingezameld, het was een flinke hoop: alle was van bijna dertig man van 1 week.
De rest van de groep ging -zoals elke dag- naar de bouw, waar de ene een langere dag had dan de ander. In de ochtend was er namelijk, voor de enthousiastelingen onder ons, nog een keer kinderprogramma.
Ondertussen was er ook life skills, waar Anne-Co, Eunice en Joshua met de jongeren uit het dorp in gesprek gingen over hygiëne en gezondheid. De jongeren stelde veel vragen, veel van deze vragen gingen over hoe dit in Nederland gaat. 

Om half 1 stond er weer lunch voor ons klaar, brood met witte bonen in tomatensaus. De boterhammen gingen, ondanks het weinig beleg, er nog best makkelijk in. Na de lunch ging iedereen mee naar de bouw om nog even hard door te werken en de laatste puntjes op de i te zetten. Het is tenslotte al de een na laatste bouwdag. 

Om half 3 verlieten vijftien mensen de bouw weer voor een cultuuruitje, dit keer naar de boer. Dit was ongeveer twintig minuten lopen. Bij aankomst kregen we eerst een korte toespraak, waarna we mee moesten lopen naar de plek waar ze koolsla verbouwen. Dit gewas mochten we water geven, dit ging echt op een Nederlandse manier; door een treintje te vormen konden de emmers water snel doorgeven worden.
De koeien werden ook zeker niet met rust gelaten, want ze gingen ons laten zien hoe ze het land omploegen. Dit werd door velen van ons als een hele ervaring gezien. Terug naar de jaren 1800 met de machines die ze hier hebben.
Later op de middag mochten de mensen die dat wilde nog een koe of geit melken, wat bij de een wat makkelijker ging dan de ander.
Toen we weer terug kwamen in het dorp, waren de mensen van de bouw ook al terug. Deze hebben ook zeker niet stil gezeten, op de bouw is omgeven flink door gebikkeld.
Om zes uur stond er weer een heerlijk pasta voor ons klaar. Niet zo lekker als thuis, maar een van de beste opties hier. 

Na het eten hadden we nog een kleine 20 minuten om ons voor te bereiden op de bonte avond; we verzamelde de laatste dingen voor onze toneelstukjes. Om half 8 was het dan zo ver; de bonte avond met als thema: ‘drie weken Zambia’.
Er waren vijf groepjes en de leiding trapte af met een leuke eigen remix op “zwoele zomernachten. ” Hierop volgende nog meer sketches, leuke momenten, veel gelach en een toffe bingo. Als de kers op de taart genoten we van een heerlijke stroopwafel. Dat hadden we gemist! 

Het kampvuur ging nog een uurtje aan, maar al veel mensen zochten hun warme bedje op om lekker te gaan slapen en uit te rusten voor weer een mooie drukke dag morgen, onze laatste bouwdag ! 

Quote of the day:
‘Ze doet net alsof ík een stier ben.’ Corné

– – –

18 augustus – Laatste loodjes, closing ceremonie en een worstje!

Na een koude nacht gaat om 6 uur weer de wekker, want vandaag is namelijk alweer onze laatste bouwdag, van de velen die voorbij gevlogen zijn. Er moet nog veel gebeuren, dus het tempo zat er lekker in bij onze dagleider van vandaag: meneer Gerhard. Als bouwleider wil hij de twee gebouwen natuurlijk zo goed als af opleveren, als groep wilde wij dat uiteraard ook graag.
Er wordt nog beetje gestuct hier en daar, maar de meeste van ons zijn toch bezig met de verfroller. Een ochtendje sausen en we toverde het om in twee prachtige witte gebouwen.
Ook moet er natuurlijk gezorgd worden voor de logo’s op de gebouwen. Er prijken op de voorgevels twee prachtige logo’s van World Servants en uiteraard onze eigen namen.
Er is ook een mooie tekst geschilderd uit Psalm 150: ‘Let everything that has breath, praise the LORD, Hallelujah!’
Dit werd verzorgd door Lieke en Hanske, die dit vakkundig hebben neergezet, zodat andere meiden uit de groep dit met verf mooi af konden maken. 

Toen we voor de laatste keer wilden gaan opruimen, merkte Ruben op dat er iets in de struiken zat. Het bewoog flink heen en weer. Om vervolgens, samen met Stefan, de Freek Vonk in Zambia uit te gaan hangen.
Hij keek eens goed in het rond en zag al gauw dat dit geen salamander was. Het was namelijk een slang, een levensgevaarlijke Black Mamba, die Ruben al heel lang een keer wilde zien. Al gauw stonden we er met ongeveer tien mensen om heen. Volgens Ruben was deze slang niet gevaarlijk, maar daar dacht de Zambianen wat anders over. Eén riep namelijk gelijk dat we moesten oppassen, want deze slang was giftig. De slang moest gelijk dood gemaakt worden vanwege de veiligheid, dat is hier gebruikelijk.
Daar was ons lokale held Christopher, die met een stok het gevecht met het dier aanging. Al gauw was deze verslagen. De rust was weer wedergekeerd. Achteraf bleek het ook een iets minder gevaarlijke slang te zijn, dan we op dat moment dachten. 

Toen alles weer rustig was konden we met elkaar gaan lunchen. Daarbij werd het verhaal van slang verteld aan de mensen die net klaar waren met het kinderprogramma. Bij deze ene laatste ochtend was het daar erg druk, er waren ruim zestig kinderen op af gekomen. Tijdens deze ochtend werd het verhaal verteld van Jericho.
Tijdens de lunch hebben een paar meiden nog hard doorgewerkt aan de logo’s en de bijbeltekst, die op de woning komt, afgemaakt. De lunch werd genuttigd op de bouw.

Deze middag bestond niet uit verder bouwen, maar stond in het teken van de ceremonie. Dit hield in dat wij als groep de gebouwen, waar wij de afgelopen 9 dagen flink aan gebouwd hebben, overhandigen aan de bevolking van Milele. Wij werden bedankt voor onze inzet door meerdere partijen, door middel van toespraken en verschillende soorten dansen, waar wij erg van genoten.
We zongen met elkaar het inmiddels bekende themalied ‘You are the Light of the world’. Ook werden de volksliederen van Nederland en Zambia afgespeeld.
Na enkele toespraken van belangrijke mensen, onder andere de burgemeester, de directeur van MCC, onze coördinator Micheal Tembo en onze eigen Alexander & Gerhard.
Nadat dit alles achter de rug was, werd er een mooi lint doorgeknipt bij de kliniek om het feestelijk te openen, wat gevolgd werd door ontelbaar handen te schudden en vele foto’s die gemaakt werden.

Het leuke hierbij was, was dat vlak voor het begin van de ceremonie, onze traditionele kleding uit Zambia binnen kwam. Dit hebben we gedragen tijdens de ceremonie. De vrouwen allemaal in een mooie jurk en de mannen in een mooi overhemd, in de Zambiaanse kleuren. Voor de één veel te klein en voor de ander weer te groot. Zo hadden enkele mannen voor hun gevoel ook een jurk van een overhemd aan.

De ceremonie stond gepland om 1 uur te beginnen, maar inmiddels zijn wij Zambia wel gewend en begon het, zeker niet tot onze verrassing, pas om 2 uur. Uiteindelijk heeft de hele ceremonie in totaal 2,5 uur geduurd, wat eigenlijk door alles en iedereen als lang en vermoeiend werd aanschouwd. Echter is het wel een bijzondere ervaring die we mee mochten maken, van de Zambiaanse cultuur. 

Dit was alweer onze laatste middag hier, dus in de andere woorden betekent dit: tassen inpakken, wat bij sommigen voor flink wat gedoe zorgde. Want hoe krijg je alles weer die tas in?

Onze laatste avond is hier aangebroken: we kregen van Tito een grote maaltijd voorgeschoteld met rijst, worstjes, groenten en mais. Dit ging er bij de groep met gemak in.
Wat later op de avond verzorgde Enwell een bijbelstudie over een tempel zijn van God. Dit vond plaats bij het warme kampvuur, die we stiekem toch wel een beetje gaan missen.
Om half 10 zocht iedereen z’n bedje weer op om te gaan slapen, want morgen hebben we een drukke planning voor de boeg.
We hopen weer elkaar op reis te gaan, richting Miloso, voor nog een paar leuke uitjes. Het werk is gedaan. 

Dank jullie wel, mensen, voor de groetjes van de afgelopen dagen en tot de volgende!

Quote of the day:
‘We zijn uit één lap gescheurd.’ Corné