Neem je lolly mee naar de Lidl

Een kijkje in onze eerste dag op de bouw!

Onze eerste nacht in Chakuboli is een feit! Voor alle partijen was het een bijzonder nachtje, de een heeft wat meer slaap gehad dan de ander.

Bij de vrouwen werd de rust wat verstoord door een deur die niet geheel wilde sluiten, wat resulteerde in continu gepiep en gekraak. (Dit is inmiddels gerepareerd) Bovenop de berg slapen blijkt inderdaad koud, wat een uitdaging blijkt te zijn voor ons, met wat extra voorzorgsmaatregelen hopen we dat komende nacht rustiger verloopt.

Voor de heren, tja, daar komen we zo even op terug.

Om 07.30 worden de GMG’s opgestart en rond 08.00 werden onze borden gevuld met rijstepap en een boterham.

Vol goede moed staan wij klaar voor onze eerste bouwdag.

Dan volgt de opening van de bouw, maar eerst een ceremonie voor het overhandigen van ons cadeau: een geit. Mussa raadde het af om hem een naam te geven, maar daar kregen we ook niet echt een kans voor.

Vandaag is hij namelijk ook geslacht.

Floris, Jesse, Jorian, Jeftha, Joas, Noach, Suus, Lysanne, Lizette, Fieke, Hannah, Finley, Ruben, Jan, Elias hebben het gehele spektakel bijgewoond. Roos en Joas zijn ook even aanwezig geweest, maar wisten op een zeker moment niet meer hoe snel ze moesten weggaan.

Binnenkort zullen wij ‘de giet’ op ons bord terug zien.

Maar daarvoor dus de opening van de bouw, waarop door de locals werd gebeden voor een succesvol en veilig verloop van het project. Gerard heeft ook nog een speech gegeven en gebeden voor de mensen in Chakuboli. Na de volksliederen van beide landen te hebben gezongen, worden de eerste stenen gelegd!

Hanna legt de eerste steen als jongste vrouw van de groep, Finley legt de eerste steen als jongste man van de groep.

Bergen zijn verzet vandaag! De strijders op een berg zand zijn tekeer gegaan om al het zand los te krijgen, om vervolgens in de emmers te laten scheppen. Die emmers volgden het lijntje ‘Duo Penotti’ om vervolgens in de bodem van de klaslokalen te belanden.

De lijntjes waren functioneel, iedereen heeft misschien wel honderd pressed-bricks in de handen gehad om ze dichter bij de bouw te krijgen.

Diezelfde stenen zijn al goed gemetseld. Zelfs in de warmte, wat is er hard gewerkt!

Tussen het strijden door werd gedanst en gezongen. Jullie vragen je vast af, waarom die titel? Wij zullen binnenkort een video plaatsen, maar kunnen inmiddels fonetisch meezingen. Het enige wat wij nog kunnen horen is: ‘Neem je lolly mee naar de Lidl’ om vervolgens toegelachen te worden door de locals.

Mama Lori zorgt ervoor dat iedereen genoeg te drinken heeft, elke pauze mag de fles leeg. En eigenlijk voelt iedereen stiekem dat dat echt wel nodig is.

Sommige dames wilden al wat meer leren van de cultuur en droegen al een emmer water op hun hoofd naar de bouwplaats. Wat vonden de dames uit Chakuboli dat tof! (Laten we het niet hebben over de nekpijn daarna)

Jullie lezen het al, wat is er veel gebeurd! Zie alvast wat foto’s van onze progressie.

Wij zijn trots dat wij al kunnen zeggen dat de plekken waar de ramen mogen komen al zichtbaar zijn!

Na ons diner volgt de uitreiking van de topper en de flopper.

De flopper gaat naar Floris-Ernst. Hij heeft samen met zijn MP3 speler de rust verstoord bij de mannen om 4 uur in de nacht. Zijn oortjes werkten niet meer, dus besloot dat dingetje de muziek op de luidspreker af te spelen in de slaapruimte.

De topper gaat naar Finley, hij was bijna niet te stoppen op de bouw, zelfs niet tijdens de koffiepauzes. Tevens zorgt hij ook goed voor zijn medemens naast zijn mini-alligator. Hij heeft Suus zijn soep gegeven, wat zij precies nodig had om de dag goed door te komen.

Mussa vult ons avondprogramma met uitleg over onze partnerorganisatie CCAP en hoe het onderwijs georganiseerd wordt vanuit de overheid. Daarbij leren wij nog wat over tradities in Malawi: het zingen en dansen verbindt. Dat voelen wij ook.

Moe maar voldaan kruipen wij na de avondsluiting ons bed weer in.

Tot morgen!