Road to Milele, Zambia!

Daar gaan we dan, de laatste knuffels zijn gegeven, de laatste tranen zijn gelaten en dan zijn we toch echt onderweg met de bus naar Brussel. Met eindbestemming Zambia. 

De reis waar we al maanden naar uitkijken en waar we zo naartoe hebben geleefd. Alle voorbereidingen zijn getroffen, de tassen zijn gepakt (met wat moeite zijn alle ritsen dicht;) en de paspoorten zitten in onze handbagage. We staan startklaar!

Op het vliegveld aangekomen begint het teamwork. Alle tassen worden uit de bus op karretjes geladen. De buddy’s worden gecheckt en dan op naar de incheckbalie. Incheckbalie > security > boarden.
Het is net een militaire operatie met zo’n grote groep. 
Maar uiteindelijk zitten alle groene T-shirtjes in het vliegtuig. Vol verwachting wat ons te wachten staat. 

Vroeg in de ochtend komen we aan in Addis Abeba.
Daar ontmoeten we de andere World Servants groep die naar Malawi gaat. We beginnen met elkaar de dag. In de Bijbel lezen we over Gods trouw, Hij zal met ons meegaan op deze reis en ons geven wat er nodig is. Samen zingen we ook over deze trouw en goedheid, die we ontvangen mogen. We danken onze Leidsman. 

Daarna is het wachten geblazen op de volgende vlucht. 

Quote of the day:
‘We moeten naar gate C, dus niet B. En dit is gate A, dus niet B.’ Alexander

5 augustus – Eerste ervaringen met Afrika

De laatste etappe is aangebroken. We zijn veilig geland op Lusaka AirPort. Alle rode tassen worden verzameld; gelukkig zijn ze er allemaal. Buiten staat Michael Tembo te wachten om ons op te vangen.
We zijn nu echt in Zambia. Het avontuur gaat beginnen!

Gastvrij als ze zijn, krijgen we een lekkere sandwich en een fles water van onze gastheer. Dat gaat er wel in na zo’n lange vliegreis. Maar we zijn er nog niet. We proppen ons in de busjes die klaarstaan, om aan de reis naar onze overnachting te beginnen. 

Tijdens de reis hebben we onze eerste ervaringen met Afrika. We rijden door de gemeenschap heen, langs de weg speelt een heel leven af. Overal lopen en fietsen mensen. We zien verschillende huisjes en kleine marktjes. Op de weg staan ze fruit of water te verkopen aan iedere auto die langskomt. Het laat een diepe indruk op je achter. 

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de weg gehad. Wat een beleving, dat zijn we in Nederland niet gewend. De weg is behoorlijk hobbelig en soms een kuil. Gordels hebben we maar beperkt.
We hoeven ons echter geen zorgen te maken, want we hebben goede chauffeurs voor deze weken. Ze weten wat ze doen.
Veilig komen we op onze bestemming aan waar we de tijd krijgen om ons op te frissen, iets te eten en daarna heerlijk te gaan slapen. Morgen een nieuwe reisdag, waarna we hopelijk op onze eindbestemming aankomen. 

Quote of the day:
‘Can we go to the psst psst?’ Stefan

___

6 augustus – Going off road 

Inmiddels voelt het alsof we al drie weken onderweg zijn, maar vandaag gaan we dan echt op naar de plek van bestemming waar we de komende weken zullen verblijven, bouwen en leven.
Daarvoor moeten we nog ongeveer 8 uur reizen in Afrikaanse tijd. Inmiddels hebben we wel gemerkt dat ze niet zo’n haast hebben. Alles gaat er ontspannen aan toe. 

Na het ontbijt worden alle spullen weer op de auto’s geladen en worden de ‘gordels’ weer vastgeklikt. Lets gooo.. we hebben er weer zin in. De lange reis maakt ons niet uit, onderweg is er genoeg te beleven en te zien. We hebben bijvoorbeeld apen gezien, langs de weg worden heerlijke mandarijnen verkocht en één van onze busjes wordt tegengehouden door de politie. Ze hebben door dat er mensen met geld zijn en proberen wat te krijgen. Gelukkig is Michael er snel bij en weet hij ze zover te krijgen dat we door mogen rijden zonder dat er met geld gewapperd hoeft te worden. De politie-agent kijkt nog 1 keer in het busje en lacht al zijn tanden bloot. Niet lang nadat we weer op de weg zitten slaan we een zijweg in. Onze volgende vervoersmiddel staat klaar. Nu gaan we echt off road. Alles wordt overgeladen in de achterbak van een vrachtwagen. En ook wij klimmen achterin. Wat een ervaring! Voor onze gevoel gaan we met 120 over de zandweg en hobbelen we af en toe de hele bak door. Maar we genieten.. we hebben een lekker muziekje aan staan en we rijden door een prachtig landschap. Voor de mensen uit de dorpjes, waar we doorheen rijden, zijn we een bezienswaardigheid. Er wordt gezwaai, gejuicht en gelachen. Dit is ook zo als we bij het dorp aankomen. De bewoners staan klaar en ontvangen ons met een vrolijke dans. Ook wij moeten er aan geloven. Het duurt niet lang of we staan samen met de bewoners in een kring te springen. Ook de polonaise wordt gedaan. Wat een warm welkom! Edwin, de coördinator van het dorp, neemt het woord en spreekt dankbaarheid uit dat wij gekomen zijn en dat God ons beschermt heeft. Daar stemmen we mee in; we zijn God dankbaar voor de voorspoedige reis en dat we veilig aangekomen zijn. Zoals Edwin zegt zijn we afhankelijk van Hem, en mogen we geven en ontvangen van elkaar. 

Dan is het weer tijd voor actie. De slaapzalen worden gereed gemaakt worden en we installeren ons voor de eerste nacht hier. We genieten van een maaltijd die voor ons gemaakt is door het kookteam. Rijst, kool en lekkere malse kip. Dat gaat er wel in na zo’n lange reisdag. We sluiten nog gezellig met elkaar af en kruipen daarna in onze warme bedjes. Want het koelt best af hier. 

Morgen de eerste bouwdag!

Quote of the day:
‘De banaan smaakt naar bananenmilkshake’ William