The BIG moving day 

We verlaten vandaag ons 'thuis' Milele en vertrekken naar Miloso. Hier zullen we de aankomende dagen culturele uitstapjes gaan doen: daarover later meer!

19 augustus – The BIG moving day 

De dag begint vroeg, voor 6 uur worden we al geroepen. Vandaag was de big moving day, zoals Tito het noemde. We vertrekken vanuit Milele (ons plekkie voor 2 weken) naar Miloso. 

We moeten snel ons bed uit, want de truck waar al onze matrassen in moeten vertrekt al om half 7.
De truck vertrok op tijd, zonder slapende mensen op de matrassen.
Na het ontbijt pakt iedereen de laatste spullen in. De rode tassen worden weer verzameld en onze slaapzalen worden omgebouwd tot klaslokalen. Er waren nog een paar plekjes vrij in de wasstraat en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt.
Daarna werden er voorbereidingen getroffen voor het kinderfeest, elk groepje heeft een spel bedacht.
Intussen werd er nog even gauw een laatste hand gelegd aan de oude kliniek, die naast de kliniek staat die wij hebben gebouwd. Het jaartal 2025 miste nog bij het logo, dit is er op het laatste nippertje door Lieke op gezet. Dit in opdracht van de World Servants groep die hier vorig jaar was.
Om 10 uur begint het kinderfeest, waar we met alle kinderen al 9 dagen naar uitkeken met een aftelkalender.
Een kleine 100 kinderen verzamelde zich voor de school. Er werden spellen gedaan zoals estafette, stoelendans, flesjes voetbal (de flessen waren opgedroogd tot stenen) en anne-maria (brand) koekkoek.
We sloten af met een laatste dansje met alle kinderen en daarna was het tijd voor afscheid. Dat ging met een lach en een traan. 

Na onze laatste maaltijd hier, die bestond uit aardappels en een tomaatje met ui, werd het record afwassen verbroken door GMG-groep 4. Zo konden we op tijd met een grote stofwolk vertrekken uit Milele.
Na het nodige proppen paste we in de, dit keer iets te kleine, truck met z’n allen. We stuiterde voor 2 uur met onze verbrande koppies richting de eerste tussenstop; een kliniek die vorig jaar door World Servants gebouwd is. Met enige moeite rolde we uit de truck, de een met een slaapvoet (of in het geval van Joël met een slaapkop) en de volgende met kramp of rugklachten.

Na deze korte tussenstop puzzelde we ons weer in de bak van de truck, we hobbelen nog zo’n 2 uurtjes door naar Miloso. Eind van de middag, gelukkig was het nog licht, laden we onze spullen weer uit. De matrassen worden verdeeld over 2- en 3 persoonskamers (een lege ruimte, de meeste zonder deur en glas in de ramen) en de slaapzakken en klamboes komen weer uit de tas.
In onze gezamelijke ruimte vinden we iets wat we 2 weken gemist hadden. U raadt het nooit. Echte stoelen, met een leuning. Bij iedereen die op de plastic tuinstoelen ploft horen we een zucht van opluchting. 

Quote of the day:
‘Ik ben helemaal in trans van deze stoel.’ Gerhard

—

Terugblik op Milele…

Door het warme ontvangst voelde we ons meteen thuis in Milele. We leren steeds meer mensen kennen en bouwen een band op met de bewoners van hier. Ook de kinderen krijgen een plekje in ons hart; we leren ze Nederlandse woorden en dansjes, en wij leren hun namen, die nodige tongen hebben gebroken.
Ook voerden we interessante gesprekken over de verschillende levens die we hebben, hier in Zambia en in Nederland. 

Milele voelde als ons eigen dorpje. We hadden echt een fijne plek, waar we met de hele groep leefde.
Om een inkijkje te geven in ons vaste patroon nemen we jullie mee in onze dagelijkse routines.
Elke ochtend werden we door nieuwe dagleider om stipt 6 uur gewekt. Door het raam van de slaapzaal zien we al wat mensen met een toiletrol lopen. Waar het voor de een een chaotisch halfuur is, aangezien we uit onze tas leven, is het voor de ander rustig opstarten met stille tijd in het Zambiaanse ochtendzonnetje.
Na het snerpende geluid van het fluitje, om 5 voor half 7, worden de handen gewassen. (Dat gaat hier iets anders dan we gewend zijn. 1 iemand uit de corveegroep van die dag staat met het zeeppompje en 1 iemand met een kopje water om af te spoelen.)
Daarna is het tijd om je eigen bestek, bord en beker te zoeken. Meestal word er flink gegraaid in de bestekbak en op een of andere manier zijn er altijd mensen die hun bestek kwijt zijn.
Intussen word de grote zwarte pan binnenbracht door Tito, deze zit vol rijstepap. De 2 dames die hem helpen bij het koken, volgen met een dienblad vol vers brood en een emmer kokend water, voor de broodnodige bakkies koffie. Sommigen slaan deze over en beginnen gelijk aan de cup A soup.
Met een volle maag gaan we richting de goeiemorgen gesprekken. Iedereen heeft z’n vaste plekje en hoewel de meeste groepjes uitzicht hebben op de school zoekt groep 1 een ander uitzicht. Ze zijn te vinden aan de voet van de vallei, genietend van het opkomende zonnetje, met een heerlijk vuurtje erbij.
De gesprekken gaan over hoe iedereen er in zit, we delen onze persoonlijke ervaringen over bepaalde onderwerpen en het belangrijkste; de Bijbel gaat open. 

Na deze ochtendroutine gaan we allemaal even enthousiast naar de bouw. Hier is onze grootste uitdaging niet de brandende zon of het zware werk, maar de samenwerking met de aannemer en de bevolking uit Milele.
Ze willen graag hard werken, maar door de taalbarrière ontstaat hier nog wel eens kleine miscommunicatie. Het komt erop neer dat wij het gereedschap mee hebben genomen en zij de plaatselijke bouwkennis, dus we hebben elkaar echt nodig.
Aan het einde van de bouwdag zit de daka bij de meesten tot achter de oren. Hoewel we thuis makkelijk onder een warme douche zouden stappen, redden we ons hier met een emmer water en een kopje. Waar we maar al te graag gebruik van maken in de dubbele buiten-douchecabines van stro.
Terwijl de meesten nog aan het douchen zijn, horen we af en toe een juichkreet in de verte als er weer een boom word geveild voor het kampvuur s’avonds.
Intussen zakt de zon snel en wassen we in de laatste zonnestralen onze handen voor het avondeten. De grote zwarte pannen worden weer binnengebracht, waarna een enthousiaste inspectie volgt. De rest van de groep kan aan de reactie raden wat het avondeten wordt. 

Tijdens het eten kijken we al uit naar het moment dat jullie groetjes weer worden voorgelezen. Dit gebeurt om de dag tijdens het avondeten. Sommige mensen zijn al aardig bekend bij de groep, zo horen ‘aaawh’ of ‘oeeeeh’ bij het horen van bepaalde namen van geliefden zoals Anne-Maria 😉
Ook worden er plannen gemaakt om met elkaar op de koffie te gaan bij Jaqueline. 

Na het avondeten is Gerhard als eerste buiten om het kampvuur flink op te stoken. De meesten zijn er ook als de kippen bij om op te warmen aan het kampvuur, aangezien de temperatuur flink zakt zodra de zon weg is. Hier wordt de dag nog even besproken en de foto’s van onze fotografen Pjotr en Lieke worden uitgebreid bekeken, en op de blog gezet.

Verder is de avondroutine kort hier. Het bestaat uit tandenpoetsen (op een rijtje boven de geul naast de school) en gauw de slaapzak induiken. Om kwart over 10 worden de eerste bomen alweer omgezaagd:)

Gedicht over de reis – Anne-Co Harbers

Volle straten en hobbelige wegen,
Druk met verkopers, waar we onze zakken zo kunnen legen.

Snelwegen gevuld met leven,
Die zonder regels heen en weer bewegen.

Verlaten dorpen gevuld met kindergelach,
Iets wat me raakte toen ik het zag.

En dit kleine dorp met levensreddende wensen,
Is ondanks dat toch vol door dansende mensen.

“Wij hebben horloges, maar zij hebben de tijd.”
Een quote van Joost, die bij ons blijft.

Het bouwen kost ons bloed, zweet, zweet, zweet en heel veel zweet.
Niemand zegt het, maar het is veel te heet.

We slachten cultureel ons eigen vlees,
Wie dat het zorgvuldigste doet is soms een hele race.

Maar toch, dit is het leven.
Want in Nederland zouden we hier een hoop geld voor moeten geven.

De avonden hebben elk een eigen vuur,
Gelach en tranen, vullen ieder uur.

In de kerk dansen we voor Gods grote naam,
Als broers en zussen, alle te saam.

We leren van Milele over God en Zijn grote werken,
En we danken met de kleine, maar overvolle kerken.

“YAHWEH we willen U prijzen,
Dat U ons de weg zal blijven wijzen.”