Zondag, kerkdag: klaar voor de werkweek!

9 augustus – singing all together, singing just for joy! 

Lieve lezers! Daar zijn we weer met een nieuwe blog over 2 dagen van ons avontuur in Zambia! Heeft u tot nu toe alles al meegelezen? Dat vinden we leuk! Vandaag een nogal lang verhaal…. maar dat vindt u vast niet erg! Wie weet kan u thuis wel raden wie deze blog geschreven hebben 😉 

Nog even terug naar zaterdagavond. Toen was het namelijk tijd voor…. spelletjesavond! Ja, nu we onze telefoons niet op zak hebben, zijn we ons continu met sociale activiteiten aan het vermaken. We genieten er van! We gingen met het grootste deel van de groep weerwolven. Het spel werd met een erg uitgebreid, maar duidelijk verhaal uitgelegd door onze spelleider, alle vragen werden gesteld en de kaartjes werden uitgedeeld. Iedereen vol spanning welke rol hij of zij mocht vervullen. De een was duidelijk beter in her spel dan de ander. Maar dat mocht de pret niet drukken. 

Zondagochtend is voor uitslapen! Welgeteld een halfuur later ging de wekker, wat een feest. We waren echt uitgerust, dat snapt u wel. Een lekker ontbijtje ging weer naar binnen en toen was het tijd voor de goedemorgengesprekken (GMG). Er werden goede gesprekken gevoerd over jouw rol in de groep.
Conclusie was dat we enorm dankbaar en blij met onze groep zijn! We halen het beste in elkaar naar boven en hebben het fijn en gezellig met elkaar, ondanks dat we allemaal zo verschillend zijn. 

Toen was het tijd om naar de kerk te gaan. We zagen eruit als hele andere mensen, want het overal werd ingeruild voor een lange rok tot over de knie, of een nette broek met overhemd en soms zelfs een stropdas. We zagen eruit als om door een ringetje te halen. Er werd op de fluit geblaast en we klommen weer in de truck, waar door de mensen van hier matrassen waren neergelegd om op te zitten. Ontzettend lief! De truck werd omgebouwd tot een worship truck, want we zongen prachtige liederen met elkaar. Echt een sfeertje! De kerk zou om half 10 beginnen en het was een halfuur rijden, dus we gingen  een uur van tevoren weg. Maar hier in Zambia nemen ze het allemaal niet zo nauw, dus 1,5 uur later komen we een halfuur te laat bij de kerk aan. Dat bleek geen probleem te zijn, want de kerk was nog half leeg en nog lang niet begonnen. 

Rond 10 uur begon de kerk. Er werd gesproken (lees onverstaanbaar gillen in de microfoon) over gehoorzaamheid aan God. Fillipenzen 2: 8,9 en Deuteronomium 28: 1-20 was de kerntekst. Steeds werd er door de spreker gezegd: halleluja, waarop de gemeente antwoordde: amen! Maar hardleers dat we zijn, herhaalden wij steeds wat hij zei: halleluja! Vervolgens kwamen er steeds groepen mensen uit de gemeente dansend en zingend binnen. Meerstemmig, allemaal dezelfde danspassen, soepel en veel volume: daar kunnen wij in Nederland veel van leren! Toen was het onze beurt. Wij mochten ons projectlied en het lied ‘My lighthouse’ voor in de kerk zingen.
We voelden aan alles dat we niet achter konden blijven….. we smoesden naar elkaar in de banken dat we hard moesten zingen en lekker moesten bewegen. De mensen die bij de uitzwaaiavond waren zullen het vast niet geloven, maar het lukte! Die stijve harken veranderden in swingende, soepel bewegende, blij zingende mensen!
We hadden ontzettend veel plezier en de mensen reageerden heel blij en deden mee. Achteraf waren we het er allemaal over eens: deze ervaring was onvergetelijk en willen we nog eens! 

A change, werd er tegen Alexander gezegd, you have to preach! We dachten dat we alleen hoefden te zingen, dus er moest geïmproviseerd worden. Maar Joshua en Alexander konden dat wel! Er werd veel amen gezegd over wat zij vertelden over 1 Korinthe 12. Vervolgens dachten we eigenlijk dat de dienst klaar was, intussen zaten we al 2 uur in de kerk, tot er weer een spreker kwam preken. 1 Samuel 18 werd er gelezen en er werd gesproken over 5 broden en 2 vissen. De samenhang hier tussen begrepen we niet helemaal.
Er zaten hele schattige kinderen dicht bij ons die we vermaakten door ze een beetje voor de gek te houden en een leuke boks te leren. We wilden ze het liefst mee naar huis nemen!
Intussen kreeg Ruben het een beetje benauwd van dat lange zitten en ging naar het toilet. Hij had niet door dat het al het einde van de dienst was, tot hij terug kwam en heel de gemeente naar buiten kwam. Hij stond bij de deur en iedereen schudde hem de hand. Hij stond er als een echte belangrijke man, want naast hem ging de dominee en de andere spreker staan. Het veroorzaakte een hoop lol! Toen kwam de rest van de groep naar buiten, waar een hele grote cirkel met alle mensen stonden uit de kerk die ons de hand wilden schudden. Maar niet alleen mensen uit de kerk, ook mensen uit de omgeving kwamen in de rij staan, ook zij wilden weleens voelen hoe die witte handen voelen. Heel bijzonder natuurlijk. We begonnen met het zeggen van God bless you tegen alle mensen, maar uiteindelijk was het vooral gebrabbel, omdat de rij zo lang was en snel door ging.
Na een fotosessie met wat mensen en kinderen was het weer tijd om in de truck te stappen. We ploften weer neer op de matrassen, de sterke mannen duwden de truck vooruit (ja, zo gaat dat in Zambia) en we gingen weer op weg naar huis. Iedereen was erg moe geworden, dus het werd een hele andere tocht dan de heenweg. Er sliepen wat mensen, of deden een poging tot. Helemaal door elkaar geschud kwamen we weer aan bij ons verblijf.
Intussen waren we echt toe aan eten, we hadden al 7 uur niks gegeten. Er stonden gefrituurde rijstkoeken met een gebakken ei voor ons klaar waar we van smulden! Dat ging er wel in. Al hadden sommigen gehoopt op een soepje op de zondagmiddag, we blijven toch Nederlanders hè! 

Geen tijd om uit te rusten, want het was tijd voor de zondagmiddagwandeling. 4 km zou het zijn, prima tochtje van een uurtje. Goed te doen, na een intensieve ochtend. Maar we waren even vergeten dat we in Afrika zijn, waar het anders gaat. De gids die met ons mee was had op een gegeven moment geen idee meer waar we waren, oftewel, we waren verdwaald! De jongens wakkerden veel angst aan voor slangen en er werden veel sterke verhalen verteld (zoals de jongens altijd doen). Na ruim 1,5 uur kwamen we weer terug, iedereen was moe. Een echte zondag. 

En ja hoor, de Heus hairsalon ging weer open! De bankjes werden weer neergezet en Lieke en Madelein begonnen weer haren van de jongens te wassen. Ook Jan zag zo’n hoofd massage wel zitten. Toen zijn haar lekker nat was zei Lieke: ‘Je lijkt wel een egel!’ Het zal je maar gezegd worden.

Iedereen weer fris aan tafel om te eten. Ons fantastische kookteam kwam weer met het eten en er volgde een erg grote teleurstelling voor de Veluwnaren onder ons: geen vlees. Rijst met witte bonen in tomatensaus en koolsla. De een at meer dan de ander, maar we hebben allemaal enorm genoten van ons toetje: een lekker appeltje! Het fruit is hier zoveel beter dan in Nederland! 

Ook aan thuis wordt nog erg veel gedacht….. Een trui in een zak was mee met het geurtje van de boyfriend. Laat dat lekkere Boss geurtje nou net hetzelfde geurtje zijn als de vriend van een ander! Gevolg…. 2 meiden die steeds aan een trui in een zak lopen te snuffelen. Nou ja, goed, u snapt vast dat ze gemist worden! 

In de avond was het tijd voor een kampvuur met een sing in. We zongen liederen om God groot te maken. Het raakte mensen, kwetsbaarheid kwam naar boven en er was veel diepgang en verbinding. We leren dat echt hier; het vertrouwen op God van de mensen hier is zo groot! 

Tijd om weer te gaan slapen, want er volgt weer een drukke werkweek met 5 bouwdagen en wekkers om 6 uur in de ochtend. Tot de volgende! 

Quote of the day:
‘De vliegen vinden je lekker.’ Ja, en niet alleen die vliegen.’ Gerina en Ruben

_ _ _

10 augustus – Beuken, beuken, beuken

Een nieuwe week, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Daar gaan we voor! Deze ochtend was er de mogelijkheid om je was in te leveren, die de bevolking vervolgens ging wassen. 

Ontbijt erin en op naar de bouw. Deze ochtend waren de bouwmensen met 6 mensen minder door het kinderprogramma, maar dat was totaal niet te merken. Man man man, wat hebben we met elkaar veel werk verzet. We bouwen twee nieuwe gebouwen, vandaag werkten we in 2 ploegen; de een bij de kliniek, de ander bij de woning. Er werd keihard gebeukt, zoals er de hele dag door wordt gezegd door onze bouwvakkers. Beuken, beuken, beuken. Het gaat allemaal net iets anders in Zambia… Stefan wist het ook even niet meer… “we gooien gewoon die stenen erop, ze kieken maar.’ 

De bouw zou niet zo goed gaan zonder onze helden van bouwleiders. Gerhard als opperhoofd, met aan zet William en Jan. Ze moedigen ons aan, zeggen wat we moeten doen en fluiten om het halfuur een drinkpauze om. Wij luisteren als brave onderdanen. Zoals Gerhard zei: ‘Zolang het goed gaat, gaat er niks fout.’ En dat beamen we.
Om 10 uur was het tijd voor pauze en om 12:30 uur om te lunchen. En wat was er een groot verschil te zien met het begin van de ochtend. Delen van de muren van de kliniek staan, de woning verder uitgebreid met behulp van steigers. We waren moe, maar voldaan. 

Ondertussen was er een groepje van 10 tot 12 druk bezig met het kinderprogramma. Het was de eerste keer, dus even opstarten, maar wat hebben we genoten! Er waren 42 kinderen in totaal. We begonnen met spelen: bal overgooien, lummelen en lekker dansen op muziek. Want die heupjes moeten getraind blijven. Toen was het tijd om de kinderen op bankjes te laten zitten. We begroetten ze met een boks en zeiden onze naam, en vroegen naar de namen van de kinderen. We gingen alle kinderen langs en deden alsof we de namen onthielden, maar ondertussen was het ene oor in, andere uit. Wat een lastige namen. We zongen het lied ‘joy’ met de kids, waarbij we ze aanmoedigden om mee te klappen en bij het woord joy te zingen. Het was een groot feest!
Joël vertelde het verhaal van de schepping, wat heel goed ging door zijn vloeiende Engels. De rest van de groep vertelde mee door gebaren te doen en voorwerpen te laten zien. Er was een teacher uit het dorp die ons vertaalde, maar om contact te krijgen moesten we toch veel handen- en voetenwerk gebruiken. Dat gaf veel leuke momenten. De kids mochten een werkje kleuren waar ze heel goed mee bezig waren. Op een gegeven moment had een meisje op haar tekening allemaal hartjes getekend en opgeschreven: ‘we love white people.’ Zo lief!
We deden nog een spel Annemaria Koekkoek en we dansten de hockey pockey. De kids deden alles na en pakten alles heel goed op! Bij de hockey pockey hoorden we sommige kinderen zelfs meezingen! We waren versleten, maar we genoten enorm! 

In de middag was het weer tijd voor de bouw. Maar omdat er zo hard gewerkt was in de ochtend, was er rond 4 uur geen werk meer te doen. Alle spullen uitgespeeld, geen stenen en daka meer. Terwijl er zaterdag was gevraagd aan de leider of er maandag stenen zouden zijn. Maybe was het antwoord. Waarop onze doorzetter Gerhard antwoordde: how maybe is maybe?
En… Jan had schone handschoenen aan het eind van de dag…. volgens hem een erg goed teken.

Om 16 uur was het tijd om te douchen. Iedereen ging weer met zijn handdoekje, sopje en emmertje water op pad naar de hokjes. Haren wassen bij de hairsalon en we zijn weer helemaal fresh.
Na de douche gebeurde er iets bijzonders. Op wonderbaarlijke wijze kwamen een paar van ons zomaar ineens een aantal goede bomen voor hun neus. Die konden ze natuurlijk niet laten liggen voor het kampvuur…. 

En toen was het tijd voor eten! We voelde ons ineens weer thuis, want er ging een groot gejuich op toen we zagen dat er gehaktballen in de pan zaten! Waar soms de pannen lang niet leeg zijn, was er nu totaal geen moeite mee! Tijdens het eten werden de groetjes voorgelezen. Bij een paar mensen gaat steeds een gejuich op, omdat we die door de groetjes steeds beter leren kennen en weten wat ze elke dag doen 😉 

Groetjes van familie, boyfriends, vrienden, opa’s en oma’s, we genieten er echt enorm van!
Een beetje contact met jullie is echt heel fijn. Bedankt daarvoor! 

Quote of the day:
‘Wanneer komt de was uit de wasmachine?’ Rowald