Noortje en Ruben reisden afgelopen zomer naar het dorpje Chirirbandar, waar ze terechtkwamen in een community vol kleur, warmte en vrolijkheid. Daar bouwden ze mee aan een trainingscentrum dat mensen ondersteunt die leven met de gevolgen van lepra. Vol enthousiasme vertellen ze over hun avontuur in Bangladesh.

Noortje en Ruben gaan voor de wereld

Voorbereiding is het halve werk

Noortje: ‘Het was voor mij de eerste keer dat ik met een open groep meeging, dus ik vond het in eerste instantie erg spannend. Eenmaal met de groep samen raak je snel in gesprek met mensen die vaker of juist nog nooit mee zijn gegaan. Het voorbereidingsweekend maakte dat ik alleen nog maar meer zin kreeg in het project. Het is heel fijn om je groep te leren kennen zodat je je niet helemaal alleen voelt op de reisdag.’
Ruben: ‘Het voorbereidingsweekend was de perfecte kans om mijn groepsgenoten te leren kennen en lekker enthousiast te worden over het land en het project. Ook kwam ik weer veel oude vrienden van mijn vorige project tegen.’

De aankomst

Noortje: ‘Na een vlucht van tien uur, mochten we tijdens de tussenstop India in! Het leidersteam had met World Servants geregeld dat we ook even dit land mochten bezoeken. Het werd direct duidelijk dat rijk en arm dicht naast elkaar leven. Op de ene hoek staat een winkel met allemaal dure kleding, terwijl er op de andere hoek een krottenwijk staat.’
Ruben: ‘Het was een mooie reis! Na de tussenstop kwamen we in Dhaka, de hoofdstad, terecht. Vanuit daar reden we naar het noorden, langs het uitgestrekte en kleurrijke platteland van Bangladesh. Op naar Chiribandar! Daar werden we opgevangen door de lokale coördinator Surendra.’
Noortje: ‘De mensen waren zo lief en we werden warm ontvangen. Je zag de dankbaarheid in hun ogen. Ze lieten ons direct thuis voelen. De mensen uit het dorp wilden direct al meehelpen met het tillen van de tassen, zo aardig! We kregen zelfs gelijk lekker eten voorgeschoteld.’

Met tuktuks door de rijstvelden

Ruben: ‘Daarna werden de slaapplaatsen ons aangewezen. Dat was even anders dan thuis, maar wel avontuurlijk. Het project ging echt beginnen! Elke ochtend reden we in stijl in een tuktuk naar de bouw, tien minuten over hobbelwegen tussen grote rijstvelden. Onderweg zagen we geiten, kippen, koeien en huizen.’
Noortje: ‘Dat was echt geweldig. Ondanks dat we steeds dezelfde route reden, bleef ik me verbazen over hoe mooi het daar is. Nu ik terug ben, mis ik die landschappen enorm. Nederland is in vergelijking zo saai!’

Bouwen verbindt

Noortje: ‘Het bouwen was één van de leukste onderdelen van het project. Verstand op nul en lekker gaan. Het was zo leuk dat de lokale mensen ook meehielpen. We wisten voor wie we het deden. Er stonden ook mensen op de bouw die met de gevolgen van lepra leven, het centrum is ook voor hen. Dat maakt het extra betekenisvol.’
Ruben: ‘We deden het écht samen met de lokale bewoners. Tussen het metselen door praatten we over voetbal, leerden we elkaars taal en zongen en dansten we met elkaar op de bouwplaats!’

Noortje: ‘Ja, zo krijg je echt een band met de lokale bevolking. De bouw is gewoon een hele verbindende plek. Ik had nooit verwacht zoveel in aanraking te komen met de mensen daar. Het was altijd lachen, keihard werken en meezingen met de muziek.’
Ruben: ‘Naarmate het project vorderde zag je het enthousiasme van de lokale bevolking groeien en kwamen steeds meer mensen meebouwen.’

Masud

Noortje: ‘Masud zal ik nooit zal vergeten. Ondanks de gevolgen van lepra was hij een lichtpuntje voor de community. Hij was altijd vrolijk en hielp graag mee op de bouw. Hij stelde veel vragen en wilde graag meer weten over onze cultuur. Zijn dankbaarheid is iets waar iedereen in Nederland nog wat van kan leren.’
Ruben: ‘De mooiste ontmoeting had ik ook met Masud. Hij leeft met een beperking aan zijn handen en armen, maar heeft een mega enthousiaste persoonlijkheid. Daardoor voelde het contact extra bijzonder.’
Noortje: ‘Daarnaast moet ik denken aan de groep vrouwen die we hebben ontmoet. Ook meisjes van mijn leeftijd. Die werden opgevangen op de locatie omdat ze een beperking hadden of huiselijk geweld meemaakten. Dan hoor je en zie je hoe omstandigheden invloed op een leven kunnen hebben.’

Meer dan bouwen

Ruben: ‘Ik was onder de indruk van de partnerorganisatie The Leprosy Mission, we hebben tijdens het project veel kunnen zien van wat zij doen. Zo helpen ze mensen met lepra door verschillende trainingscentra en hebben ze een ziekenhuis dat wij ook hebben bezocht. Ze hebben zich ook hard ingezet zodat wij de Bengaalse cultuur konden leren kennen.’
Noortje: ‘Eén van mijn cultuurdoelen was het leren van een traditionele dans. We gingen naar een community waar dansen heel normaal is. Dat was echt gaaf. Daar zijn we ook op huisbezoek geweest. Wij lieten foto’s uit Nederland zien en dat was zo leuk om te zien hoe geïnteresseerd ze waren en ze daardoor meer van henzelf wilden laten zien.’
Ruben: ‘Het kinderprogramma was een feest: verhalen delen, zingen, dansen, spelletjes doen en natuurlijk voetballen. Het enthousiasme van de kinderen werkte echt aanstekelijk en maakte het nog leuker.’
Noortje: ‘We hebben ook veel gesport met de lokale bevolking, tijdens het kinderwerk én tijdens het interland. Sport verbindt. Je spreekt elkaars taal niet, maar voetbal ‘spreekt’ iedereen.’
Ruben: ‘De interland was geweldig, er stonden honderden mensen aan de kant te kijken om het Bengaalse team aan te moedigen. Wat een ervaring!’

Aan het denken gezet

Noortje: ‘Je komt wel echt tot nieuwe inzichten, dat maakt mij enorm dankbaar. Wie ben ik dat ik deze prachtige reis mag en kan maken? Wat een gezegend mens ben ik!’
Ruben: ‘Wat me het meest heeft verrast, is de gastvrijheid. De mensen daar leven in andere omstandigheden, maar delen alles en werken hard aan een betere toekomst. Het zette me aan het denken en ik wil graag groeien in gastvrijheid en delen van wat ik heb mogen ontvangen.’
Noortje: ‘Door het project besef ik hoe bijzonder het is dat ik in Nederland ben geboren en welke mogelijkheden ik heb: studeren, medicatie kunnen betalen, als vrouw zelfstandig wonen. Iets om vaker bij stil te mogen staan.’

Nooit meer vergeten

Noortje: ‘Wat me bijblijft, is hoe mooi en vet het land is. Buiten alle ongelijkheid is het echt een prachtig land met alle rijstvelden en bezienswaardigheden. Echt beelden die je nooit meer zo snel in het echt gaat zien.’
Ruben: ‘We hadden een enorm gezellige groep en hebben elkaar echt goed kunnen leren kennen. Samen kun je de mooie momenten delen en de lastige dingen met elkaar verwerken, dat is erg fijn.’
Noortje: ‘Ook tijdens de GMG (goedemorgengesprek, soort Bijbelstudie) merkte je dat mensen zicht steeds meer open stelden. Ook met mijn vriendinnen ben ik veel hechter geworden, daar ben ik echt dankbaar voor. En ik heb ook andere mooie mensen ontmoet met wie ik nu ook af en toe contact heb. Het is een unieke reis die je samen mag maken en dat is gewoon enorm verbindend.’

Aan te raden?

Noortje: ‘100% doen! Ik ken niemand die spijt heeft. Het is zo’n unieke kans die je niet veel vaker gaat meemaken. Wat je ziet en ervaart is bijna niet in woorden te vangen. Ik gun iedereen deze ervaring om stukjes van de wereld te zien. Ik heb het World Servants-virus te pakken!’
Ruben: ‘Het is fantastisch en ontzettend leerzaam om in een land te zijn waar de leefomstandigheden anders zijn en daar samen te werken en te mogen bijdragen. Ik raad het zeker anderen aan, omdat je er als mens enorm van kunt groeien!’

Job gaat om zichzelf te ontwikkelen
Nancy gaat voor elkaar
Mussa gaat voor dienstbaarheid
Bekijk alle reizen