Jonathan en Jurre zijn vrienden sinds de middelbare school. Spontaan besloten ze om naar Malawi te gaan. Dat smaakte naar meer, dus gingen ze ook samen naar Zambia. En de volgende reis staat al gepland: volgend jaar steken ze hun handen uit de mouwen in Oeganda.

Wil je mee?

Jurre: ‘Ik kende World Servants via Ilse, mijn zus. Danique, een vriendin, zei dat ze ook wel eens met World Servants op reis wilde. Ik had daar eigenlijk nog nooit over nagedacht, maar de “ja” floepte er gewoon uit. Toen zat ik eraan vast.’

Jonathan: ‘Ik zat bij biologie, achterin, naast Danique. Ze vroeg “Jonathan, wil je ook mee met World
Servants?” Het eerste wat ik zei was resoluut “nee”. Het was een van de laatste dingen waar ik aan dacht, maar Danique was heel enthousiast en ik was toch wel benieuwd naar de wereld buiten Europa. Een andere vriendin ging ook mee. Binnen een week had ik me alsnog opgegeven.’

Win-winsituatie

Jonathan: ‘Toen we voor het eerst op reis gingen, hebben we van alles georganiseerd. Een kraampje in de kerk, een concert, de oliebollenactie… We organiseerden ook thuisdiners. Mijn moeder was daar echt fan van, die wil dat we het dit jaar opnieuw gaan doen. Mensen uit de kerk konden zich aanmelden als gastgezin en andere gemeenteleden konden zich dan inschrijven om daar, tegen betaling, te gaan eten. Het kostte ons bijna geen tijd en we brachten veel mensen bij elkaar. Echt een win-winsituatie.’

Jurre: ‘Ik zou niet kunnen benoemen wat we precies hebben gedaan, maar op een of andere manier komt het geld er altijd. Net appte de penningmeester me dat hij een collecte ging inplannen. Mensen
waarderen dat we gaan.’

Onderweg naar Msuzi

Jonathan: ‘Afgelopen zomer stapten we op Schiphol in het vliegtuig. Ik ervoer heel erg een gemeenschappelijk gevoel, van “dit is echt vet, we gaan ervoor”. Iedereen had dezelfde mindset.’

Jurre: ‘Toen kwamen we met de bus in Msuzi aan. Ik zag een zandvlakte, een laagstaande zon, overal kinderen. Dat was waar ik twee jaar naar uit had gekeken. Ik besefte niet dat ik daar nu echt stond. Alle mensen om ons heen waren vrolijk, zij hadden ook naar onze komst uitgekeken. We voelden dat we echt welkom waren.’

Bouwen

Jonathan: ‘Ik heb genoten van het bouwen. Metselen, ijzervlechten, je kunt echt wat doen. De professionals
die daar waren namen ons op sleeptouw.’
Jurre: ‘We bouwden twee lerarenwoningen. Afgelopen week kregen we een berichtje dat de eerste helemaal klaar is en de tweede bijna.’

Jonathan: ‘De lerarenwoningen hoorden bij een school voor kinderen met een beperking. Voor hen zijn in Zambia bijna geen faciliteiten. De kinderen komen van ver en blijven bij de school, ook in het weekend. Doordat wij woningen bouwden, kon de leraar 24/7 op de school zijn. Ook in het weekend.’

Integreren

Jurre: ‘Er waren altijd veel kinderen omdat we op het schoolcomplex sliepen en werkten. Met hen hebben we enorme lol gehad. Jonathan had een boekje waar hij zinnen in het Tumbuka opschreef. Bij de oudere kinderen ging hij vragen naar de vertaling van een Engels woord. Daarmee gingen we dan terug naar de jonge kinderen en dan probeerden we het woord uit te spreken. Vaak moesten ze heel hard lachen.’

Jonathan: ‘Het kinderprogramma was prachtig. Ik ben normaal heel erg van het plannen, maar op dit project werd ik er goed in dat naast me neer te leggen. Je weet van tevoren niet of er 20 of 80 kinderen zijn. Maar ze waren ontzettend vrolijk en energiek. We speelden met ze, vertelden een verhaal en maakten maskers van de Ark van Noach.’

Zambia Express

Jurre: ‘In de eerste week organiseerden we de Zambia Express. We kregen 26 opdrachten, en wie die het beste uitvoerde zou winnen. Maar uiteindelijk bleef iedereen ergens hangen. Ons groepje kwam terecht bij een ouder echtpaar en hoorde hun levensverhaal. Een ander groepje belandde bij een gezin om daar te helpen met koken en mais stampen. Uiteindelijk had ieder groepje een compleet verschillende, unieke ervaring.’
Jonathan: ‘Het eerste half uur gingen we vol voor de punten en de opdrachten. Ik was super fanatiek. Maar toen we allemaal terugkwamen, was het enige wat we deden verhalen uitwisselen en echt niet tellen wie de meeste punten had.’

Zambia-Nederland

Jonathan: ‘Voetbal was ook geweldig. We hebben drie interlands gespeeld. Het hele dorp liep uit.’

Jurre: ‘We moesten tot de derde interland wachten, maar toen hebben we gewonnen. Het stond 2-2, dus we moesten penalty’s nemen. We hadden een Zambiaanse keeper die zich wilde bewijzen. Volgens mij is die verbannen uit het dorp, want hij heeft alle ballen uit de goal gehouden.’

Jonathan: ‘De mensen vormden de lijnen. Maar ze waren enthousiast, dus als er een actie aan de andere kant van het veld was schoof de lijn op. De Zambianen waren natuurlijk voor Zambia, dus die gingen daar creatief mee om. Als je met de bal bij de lijn kwam dan gingen ze een stukje naar voren en dan was je ineens buiten het veld.’

Op avontuur

Jonathan: ‘In de tweede week gingen we op huisbezoek. We gingen erheen in de schemering, een klein paadje af. Ik raakte in gesprek met een jongen van 19, even oud als ik. Hij was heel erg in ons geïnteresseerd. Hij vroeg wat ik verbouwde, maar ik ben natuurlijk geen boer… of het moet een moestuintje van de AH zijn. Of waarom ik nog niet getrouwd was, en hoeveel kinderen ik had. Dat ze heel andere dingen vragen dan wij maakte het interessant.’

Jurre: ‘Aan het einde van het project gingen we op safari. Dat was supertof. We zagen olifanten en jachtluipaarden. Ze stonden vol voor onze auto.’

Jonathan: ‘Toen het donker werd kwamen alle Jeeps naar een vast punt om met de hele groep popcorn te eten. Op een idyllische plek zagen we de zonsondergang, aan een prachtig meer.’

Ontwikkeling

Jonathan: ‘Het meest bijzondere vind ik dat je daar komt en dat alles anders is. Een andere bus, andere wegen, andere mensen, andere taal, ander weer, andere architectuur, alles is anders. Maar terwijl je er staat kom je iemand tegen die zegt “Oh, Jonathan! Zo heet mijn kind ook!” Op zondag zit je in een andere kerk, in een andere cultuur, een andere traditie, maar hetzelfde boek gaat open. Hetzelfde woord wordt gedeeld. Dat alles zo verschillend is, maar er toch ook veel is wat je deelt.’

Jurre: ‘Ik ben er trots op dat ik betrokken ben bij World Servants. Ik vind het mooi dat we oprecht iets kunnen bijdragen. Je ziet daadwerkelijk wat er gebeurt. Ik denk dat mijn leven er heel anders had uitgezien als ik in 2019 niet met World Servants was meegegaan.’

Advies

Jonathan: ‘Er is natuurlijk een reden dat ik komende zomer voor de derde keer op project ga. Het heeft me veel gebracht. Ik denk er nog wel eens over na dat het bijzonder is dat ik in 2019 mee ben gegaan, want eigenlijk stond ik er helemaal niet voor open.’

Jurre: ‘Mijn advies aan iemand die dit leest en twijfelt is: gewoon aanmelden. Soms moet je niet teveel nadenken over dingen en het gewoon ervaren. Wat heb je te verliezen?’

Jonathan: ‘Laat je twijfels niet teveel meespelen. Als je twijfelt, ga gewoon!’