In vogelvlucht

De week vliegt voorbij. De groetjes die wij stuurden, maken jullie  misschien wel nieuwsgierig naar onze belevenissen. Bij deze dan een vogelvlucht.

Op de hoogte
De bouw vordert razendsnel. De bouwvaardigheden van ons fantastische team zorgden er voor dat na vijf dagen de muren van de school al op de goede hoogte waren. Klaar voor de ringbalk. Daar komen we misschien de komende week nog aan toe. Maar er wordt ook gefluisterd dat we eerst gaan stucen. Op Ethiopische wijze dan natuurlijk. We zijn benieuwd.
Het stucen zal een belangrijke taak zijn omdat op een zijmuur nog een prachtige schildering zal worden aangebracht. Het ontwerp is al klaargemaakt door Linde, Dione, Sanne Tolsma en Aimée. Het ziet er al gaaf uit.

Gewapend beton
We bouwen niet alleen klaslokalen, maar ook een toiletgebouw.
In een paar dagen tijd is de latrinekuil bedekt met hout. Daar overheen is een kunstig ijzeren vlechtwerkje gelegd. Onder de bezielende leiding van Silke kon deze klus geklaard worden.
Helaas is er niets meer van te zien want er moest een flinke bult beton overheen gestort worden.
Het heeft wat zweetdruppeltjes gekost om stenen, cement en zand te mixen en te storten. Het was alle hens aan dek en zo stonden we samen sterk. Met vereende krachten werd er gestreden tot het bitter einde. In twee halve dagen lag de vloer er in en daar waren we best trots op.

In sneltreinvaart
Natuurlijk was nog niet al het werk van deze week gedaan. Een flinke vrachtwagen bracht een forse lading stenen die eventjes gestapeld moesten worden. In snelteinvaart was het lijntje gevormd en in een mum van tijd was de wagen leeg. We hadden de smaak van het sjouwen met stenen goed te pakken.
Zo goed dat we op vrijdag ook nog maar eventjes de stenen op de goede plek bij de latrine hebben gelegd. Later die dag was een deel van onze groep zo enthousiast dat ze een stapel stenen eerst in de klaslokalen legden (er moeten nog puntjes gemetseld worden) en even later dezelfde stenen toch weer buiten de lokalen opstapelden. Want er zou eerst gestuct gaan worden en de stenen lagen in de weg. Ook dit klusje werd voortvarend voltooid.
Maandag gaan we weer verder, met metselen, stucen, cement mixen, Voor nu was het wel voldoende. Het weekend was een welkome onderbreking.

De bal rolt
Naast de bouw genieten we ook van mooie culturele uitwisselingen. Zo hebben een aantal voetballers onder ons drie dagen sportclinics gegeven aan vooral tieners. Deze tieners zijn best vaardig, dus het waren trainingen van hoog niveau en daarna leuke potten voetbal. Afgelopen vrijdag werd een klein toernooi afgewerkt op het stoffige veld. In gemengde teams werd gestreden om de eeuwige roem.
De sportclinics waren een goede opwarmer voor de Interland Ethiopië – Nederland. Bondscoaches Sijmen en Matthijs (2x) hebben zich gebogen over de tactiek en opstelling. Op Cruyffiaanse wijze zou het spel worden gespeeld: als wij de bal hebben dan kenne hun niet scoruh.
Met een overweldigende meerderheid betraden wij het veld. We hadden drie fantastische teams samengesteld zodat we onvermoeibaar de strijd konden aangaan. Het werkte perfect.
Na de volksliederen en het eerste fluitsignaal werd de druk meteen opgevoerd en wist Joost al snel te scoren. Tot de rust stond de verdediging als een huis, maar een ongelukkige actie van Bastiaan leverde een penalty voor Ethiopië op, 1-1.
Na rust was Ethiopië behendig aan de bal en viel hun tweede doelpunt. Maar wij versaagden niet en met tomeloze inzet wist Christiaan de gelijkmaker op het scorebord te krijgen. Het werd verlengen.
In de verlenging was Ethiopië sterker, maar vooral onze vrouwen stonden hun mannetje. Met gevaar voor eigen leven stortten Lisanne, Jodi en Dione zich op de bal en wisten menige tegenaanval te smoren. Helaas wist Ethiopië twee keer te scoren zodat de strijd verloren leek. Maar de leeuwen en leeuwinnen richtten zich op. Joost wist de marge te verkleinen en Christiaan testte het houtwerk. Toen alle stof was neergedaald bleef de score staan op 4-3. We verlieten met opgeheven hoofd het veld en voelden ons samen met de Ethiopische voetballers winnaars. We konden allemaal terugkijken op een geweldig mooie middag vol verbinding.

Ziekenhuis
Een aantal groepsgenoten heeft in de afgelopen week een kliniek bezocht. Het was indrukwekkend. Met bescheiden middelen wordt gepoogd om een basale gezondheidszorg handen en voeten te geven. Verrassend was het om eenvoudige apparaten naast best wel moderne apparatuur te zien. Ze duiden op voorzichtige ontwikkelingen richting een betere gezondheidszorg.

Geknipt
Een ander culturele ervaring was het bezoek aan de kapper in Sodo.
Een flink aantal groepsgenoten waagde zich er aan. De mannen kwamen terug met strakke koppies. Levi zelfs met een tattoo in zijn haar. De vrouwen waren voorzichtiger want bijpunten met een keukenschaar leek niet echt een goed idee. Maar het moet gezegd worden dat de geknipten toch dik tevreden waren omdat je voor pak ‘m beet anderhalve euro ook weer niet teveel kon verwachten.

Bakkie koffie
Een smakelijke culturele ervaring die we dagelijks meemaken is het drinken van de Ethiopische koffie. De eerste dag viel het meteen op dat de kleine kopjes tot de rand toe worden gevuld. Het leverde menig voetenbad op en dat gebeurt nog steeds. Dit volle kopje is niet voor niets. Er wordt mee gezegd en toegewenst dat je dag vol mag zijn.
Dat koffie speciale betekenis heeft voor Ethiopiërs werd ook duidelijk bij het bijwonen van een koffieritueel. Op aanschouwelijke wijze werden we ingewijd in het wassen, branden en fijnstampen van de bonen. Het stampen mochten we ook proberen, maar dat is toch wel een bepaalde handigheid. Als beloning kregen we allemaal een heerlijke bak koffie, geserveerd met popcorn. Heerlijk!
Voor sommigen bevalt de koffie zelfs zo goed dat deze zonder melk en suiker gedronken wordt.

Op zoek naar een echt voetbalshirt
We krijgen zeker niet genoeg van cultuur ervaren. Zo bezochten we op zaterdag de markt in Sodo. We kwamen terecht te midden van een overvloed van geluiden, kleuren en
geuren. Tuctucs en motoren reden af en aan over de marktpaden en het krioelde van de mensen. Heel wat groepen mensen volgden ons. We waren een bezienswaardigheid wat erg ongemakkelijk voelde.
Te midden van stof en drukte zochten we onze weg, op zoek naar een echt Ethiopisch voetbalshirt. Wat we vonden waren verschillende wannabees en daar waren de meesten wel tevreden mee. Matthijs Konijn gaat echter het liefst voor het echte shirt. Waar we ook blij mee waren de lokale koffiepotten en de koffiebonen die er bij horen. Het koffieritueel had heel wat groepsgenoten geïnspireerd om deze potten en bonen te kopen.
Geertje probeerde ook nog een fraaie jurk te kopen, maar dat werd geen succes ook al werd er ijverig aan de jurk getrokken om deze passend te krijgen.

Verbonden
De onderlinge verbondenheid groeit iedere dag. Wat hierbij helpend is, zijn de ontspannen en verdiepende avonden. Hoewel… de ontspannen avonden leiden wel tot fanatieke spelers. Zo werd de GMG-battle een leuke en speelse strijd die door de GMG van Gertjan glansrijk werd gewonnen. Later in de week won deze GMG ook de pubquiz. Zonder Gertjan deze keer maar hij werd met de andere leiders wel tweede.
Op zaterdagavond werd onder leiding van Stan het spel slabakken gespeeld. Een soort hints met een twist. He leverde veel plezier op.

Serieuzer zijn de verdiepende avonden rond geloven. Thema’s als Wie is Jezus, talenten en het doel van het leven leidden tot openhartige en diepgaande gesprekken.
Ze gaan ook door tijdens de afwas en op de bouw. Ze laten zien dat er behoefte is om geloofsvragen en inzichten te delen en hierin te groeien. Kostbaar en een zegen.

Eén familie
Geloven heeft een belangrijke plek in het dagelijks leven van de christelijke geloofsgemeenschap bij wie we te gast zijn. Hun dagelijks gebed begint al vroeg, zo ongeveer om drie uur in de nacht. Dit gaat gepaard met luide muziek die via luidsprekers over het terrein galmt. We zijn er niet zo blij mee omdat het midden in onze slaap gebeurt. Aan de andere kant laat het wel zien dat geloven voor hen is als ademen: het gaat dag en nacht door.
We mogen ook delen in hun geloof. Afgelopen donderdag waren we te gast in een kerkdienst van een naburige kerk. De kerk zat bomvol. We verwachtten vooral volwassenen te zien maar tot onze grote verrassing zat de kerk vol met kinderen. Gertjan zou preken en had gerekend op volwassenen, maar ter plekke paste hij zijn verhaal aan naar de schare kinderen. We zongen ook als groep en kregen veel enthousiasme los.  Er werd benadrukt dat we in geloof één familie zijn.
Deze gedachte van één familie werd ook bij onze laatste zondagse dienst in Bedessa zichtbaar. Gertjan preekte weer en wij zongen als laatste lied een zegen tot aan de mensen van Bedessa.Andersom ontvingen ook wij Gods zegen van de mensen in de kerk, Osei anjo – Gods zegen voor jou.
Al was veel niet te verstaan, we zijn er dankbaar voor dat we samen geloof mochten delen en vieren. Daadwerkelijk een zegen.

Countdown
De laatste week is al weer aangebroken. Het gaat snel. We hebben nog veel te doen. Het kinderprogramma gaat door . De bouw vordert verder. De Lifeskills gaan van start. Storytelling wordt geregeld. We gaan op Berenjacht (hyena’s zijn al gespot). Houden een kampvuur en maken ons op voor een bonte avond.
Genoeg te doen en te beleven dus. En daar genieten we volop van. Maar ondertussen wordt ook voorzichtig verder gekeken, naar huis met een eigen bedje en een lekkere snack of een boterham met kaas. Daar kunnen we ons op verheugen, maar voor nu verheugen we ons nog het meest op wat we allemaal mogen beleven met elkaar in Bedessa en later in Addis.

Voor nu een dikke tût van ons

Enne, later in de week volgt de volgende update.