Samen genieten van Afrika: van Mkushi Market tot de bananafarm!

Vanuit onze uitvalbasis in Miloso kunnen we ook twee dagen genieten van Zambia, lees mee hoe we deze dagen hebben beleefd.

20 augustus – Mkushi market met de mzungu’s = chips en cola

Vanmorgen werden we wakker op een nieuwe verblijfplaats. In een hostel in Miloso.
In dit kleine dorpje staan meerdere gebouwen die World Servants heeft gebouwd. Zo staat er eentje uit met het jaartal 2006 erop.
Toen we hier gistermiddag aankwamen, kregen we te horen dat er douches en een echt toilet aanwezig waren. Dit klonk ons natuurlijk als muziek in de oren, maar algauw kwamen we erachter dat het allemaal wel even anders in elkaar zat. De toiletten spoelde niet door en soms kwam er geen water meer uit de kraan. 

Terug naar onze eerste ochtend hier: Ook hier werden we gewekt om zes uur. Ook  nu we niet meer hoeven te bouwen staan we vroeg op. We genoten weer van een heerlijk ontbijt van kok Tito.
Daarna was het weer tijd voor GMG. Vanmorgen ging het over de relatie met je ouders. Er ontstonden mooie gesprekken over onze band met onze ouders en waar we opgegroeid zijn. Sommigen kwamen op een mooi punt om hun ouders te bedanken voor wie ze zijn en hoe goed ze het hebben.
Na de mooie GMG-gesprekken hadden we nog even de tijd om onze laatste dingen te pakken, om met z’n allen om 8:00 in de truck te zitten. We gaan naar Mkushi Market, hiervoor moesten we 1,5 uur rijden.
De één stond heerlijk vooraan en de ander zat wat krapper achterin. We genoten van het mooie uitzicht om ons heen. Na 1,5 uur kwamen we aan bij de markt, waar Gerda den Ouden ons opwachtte.
Gerda is de oprichter van Umutima foundation; een voedingscentrum voor kinderen.
De naam van deze foundation betekent hart, en Gerda geeft haar liefde en leven voor die kinderen. 

Voordat we een kijkje bij het centrum gingen kijken, deden we eerst een rondje over de markt. We zagen kraampjes met vis, rauwe kip en verse groenten, maar er waren ook allerlei andere koopwaarkraampjes en winkeltjes met kleding. De groep had maar één doel en dat was chips. Zo struinde we een paar winkeltjes af en na een tijdje hadden we er één met deze zoute lekkernij gevonden. Grote zakken met 50 kleine zakjes chips werden ingekocht.
Zoals u wel begrijpt liepen we daarna snel weer terug naar de truck, want ons doel was bereikt. 

Toen we allemaal weer compleet waren vertrokken we naar Gerda’s foundation, waar we als eerste meekeken met de lunch van de kinderen. Dit gaat heel gestructureerd.
Hierna gingen we naar een klaslokaal van de school die op hetzelfde terrein staat. Hier kregen we echte cola en een heerlijk stukje boterkoek, dat ging er natuurlijk wel in.
Gerda vertelde haar verhaal; hoe is zij in Zambia terecht gekomen en hoe is deze foundation tot stand gekomen?
We hoorde over dat God een heel ander pad met haar bewandeld had dan dat ze van tevoren zelf had bedacht.
De les die Gerda ons meegaf: ‘God vraagt niet of je geschikt ben, maar of je beschikbaar bent. Hij zal je geschikt maken voor de taak die Hij voor je weggelegd heeft.’

Wat begon als een voedingscentrum met 10 kinderen is uitgegroeid tot een uitgebreid programma met 85 kinderen. Deze kinderen komen uit een éénoudergezin of groeien op bij een familielid die alleen is. Umutima Foundation zorgt ervoor dat deze kinderen een goede voedzame lunch krijgen, maar daarnaast ook goed onderwijs om meer kans te maken in de maatschappij.
We hoorde Gerda’s mooie getuigenis over Gods roeping en wat het met haar deed. Ruben stelde haar de vraag wat heeft het meest indruk gemaakt heeft. Hier  antwoordde Gerda op dat God de meeste indruk heeft gemaakt, door te laten weten hoe dichtbij Hij is.

Na dit indrukwekkende bezoek gingen we weer terug in de truck, op weg naar Miloso. We namen nu een andere route. Deze was veel hobbeliger dan de heenreis, dus we stopte halverwege om van plek te wisselen zodat het leed verdeeld zou worden. En voor elk stukje asfalt wordt er geklapt, het is een beetje te vergelijken met België-Nederland.
Verder was het een gezellige bedoening in de kar. De één zat rustig te dommelen, terwijl de ander uit volle borst meezong met Nederlandse hits. Ook zagen we onderweg nog apen op de weg en in de bomen. 

Toen we eenmaal terug waren was er nog genoeg tijd voor een douche of een potje volleyballen.
Loodgieter Aron leegde voor de dames de wc’s. Dit ging met een stokje en wat emmers water. De verdere details zullen we jullie maar besparen. Wat een held.

Om half 7 was het weer tijd voor het avondeten. We zijn benieuwd wat kok Tito weer voor ons bereid heeft. En wat was dat een feestmaal zeg! We kregen spaghetti met vlees met als toetje watermeloen.
Vanavond was een vrije rustige avond, waarbij de één op tijd in bed kroop, pakte de ander nog rustig een boek. Ook van het kampvuur werd nog dankbaar gebruik gemaakt.

Fijn dat jullie zo meeleven. Blijf vooral die lieve groetjes sturen!

Quote of the day:
‘Ze staan hier allemaal tandenbekkend.’ Rowald

– – –

21 augustus –  Bananen plukken en apen kijken

Vanmorgen werden we luidruchtig gewekt door de jongens, want Joshua zong luid het lied ‘Joy’. Dat werd niet door iedereen in dank afgenomen en daarom werd Joshua door Jan in de bosjes gesleept.
Toen iedereen aangekleed en wel in de gezamenlijke ruimte zat, werd kok Tito en zijn team met een groot applaus ontvangen. Na een lekker ontbijt was het weer tijd voor GMG. Vandaag was het onderwerp verslaving. 

Hierna kregen we de tijd on onze tassen op orde te brengen en apart te houden wat we aan de bevolking hier wilde schenken. Om half 9 was het weer tijd om in de truck te gaan zitten om naar de bananenfarm te gaan.
De rit daar naartoe duurde ongeveer drie kwartier.  Tijdens deze rit werden we gelukkig over 2 trucks verdeeld, waardoor we allemaal wat meer beenruimte hadden.
Bij de bananenfarm stopte we midden tussen de velden. Hier zagen we hoe mensen trossen bananen op hun schouders sjouwde, waar anderen ze vervolgens sorteerden, waste en gewogen werden. Uiteindelijk werden al die bananen netjes in een vrachtwagen gestapeld. Daar kunnen echt kilo’s in! 

We kregen van Raubie een rondleiding door het bananenveld,  hij vertelde ons waarom ze bomen kappen en dat  een boom maar een keer vrucht draagt. Ook kregen we te horen hoeveel bananen er per jaar werden geplukt, dat is circa drie miljoen. Een aantal mensen van de groep kregen de kans om ook een bananentros op onze schouder te nemen. We kwamen er wel achter dat dat aardig zwaar is! Respect voor de mensen die dit een hele dag doen.
Ook kregen we een rondleiding door de graanvelden waar we gieren, koeien,schapen en geiten zagen.  Al deze dieren zorgen ervoor dat natuurlijke processen hun gang kunnen gaan en dat er geen chemicaliën nodig zijn om de gewassen te onderhouden. 

Daarna reden we door naar het huis van Raubie en Sally, waar we in een prachtige tuin kwamen. Verschillende smaken gingen daar door onze mond gingen: macadamianootjes, sinaasappel, granaatappel en citroen. Alles mochten we zo van de boom plukken. Zo zijn we weer aan onze vitamines gekomen.
Een aantal van de groep heeft nog een duik genomen in het zwembad, en de ander genoot van de zon en de heerlijke rust.

Na een lekkere lunch begonnen we met de rit naar Noah’s ark, een safaripark.
Daar aangekomen reden we een groot hek door en begon onze safari. We zagen struisvogels, gazelles, zebra’s, apen en een giraffe. Eén groep heeft de zebra’s van heel dichtbij gezien, ze rende zo voor de truck langs. De andere groep heeft de giraffe van heel dichtbij gezien, die zijn uitgestapt om het van dichtbij te fotograferen. Ook hebben we een klein rondje gelopen, dit was mogelijk omdat er in het safaripark geen levensgevaarlijke dieren waren zoals de Black Mamba. 

Na deze leuke safari reden we met de truck en de jeep terug naar Miloso, waar we alvast spiekte bij kok Tito wat er in de pannen zat, en dit klonk wel lekker. Beef met aardappel.
We waren eerder terug dan verwacht, dus er was nog genoeg tijd voor een potje volleybal. Er werd fanatiek gespeeld. Na een aantal potjes belandde de bal in de boom. Rowald trok resoluut zijn schoenen uit en begon er mee naar de bal te gooien. Maar beide schoenen belandde veel te ver. Dat zag er hilarisch uit.

Toen we heerlijk genoten hadden van een warme maaltijd, was het tijd om alvast afscheid te nemen van een paar MCC-leden waaronder: Tito en zijn kookteam, Albert, Dennis en Laston.
We gaven ze allemaal een kaart met onze namen en een groepsfoto erop, ze kregen er ook nog echte Nederlandse kaas en een pakje overheerlijke stroopwafels bij.

Morgenochtend moeten we vroeg op! Half 6 zullen we gewekt worden, kwart voor 6 aan het ontbijt… want om 7 uur moet hier in Miloso een stofwolk te zien zijn, in plaats van een grote groep mensen met rode tassen. 

Quote of the day:
‘Men are small and weak, ónly in bananas.’ Raubie from the bananafarm.