Alle gekkiggeit op een vorkje

Een dag vol met verrassingen en vele indrukken.

Na een onstuimige nacht met piepende deuren, snurkende mensen, honden en kippen die rondom de slaapzalen geluid maken en een nu nog mekkerende geit werden we gewekt door het geklop en geroep van Cees om 6:30.

De ene kwam met gemak het bed uit, de ander kwam ontwetend zijn bed uit, omdat ze niet wisten wat ze aan moesten doen en mee moesten nemen naar de bouw. Gelukkig waren daar de drie musketiers (Daan, Marijn en Jelte). Hierna stond ons eerste ontbijt in Chankomi op de planning. Het was even hopen op iets lekkers, dat was er! In ieder geval, een boterham met pindakaas, want de warme rijstepap viel niet bij iedereen in de smaak. Na het ontbijt kwamen we in onze GMG bij elkaar om over dienstbaarheid te praten.

Terwijl de eerste een opstart op de bouw of corvee deden, werden de geïnteresseerde geroepen om te kijken hoe de geit (genoemd in vorig dagverslag) geslacht werd.

Hierna kwamen we weer samen op de bouw om, je raadt het niet, weer een ceremonie te houden. Mussa, (de landcoördinator) plaatste iedereen rondom beide lerarenwoningen. Dit moest overigens wel volgens Mussa op de “Duo Penotti” manier. We stonden dus om en om  met de inwoners van Chankomi. Allereerst een aantal toespraken, gevolgd door een nieuw lied wat we leerden van Mussa, echter konden we er niet meer van maken dan “lalalalalalalala Chankomi habiba”. Hierna eindigden we door beide volksliederen met volle borst te zingen. Toen mochten Eva en Johan de eer krijgen om elk samen met een leraar en lerares de eerste steen te leggen.

Na een tijdje hard werken, kregen we koffiepauze. Hierbij willen we u iets nieuws introduceren: het vergeet me liedje. Als er iemand iets vergeet op de bouw moet de vergeten een liedje zingen in de eerstvolgende pauze. En het was meteen raak: Niek was zijn zonnebril vergeten en mocht samen met zijn danseressen Danique en Nina Oya lélé zingen. Na een paar uurtjes beunen op de bouwplaats, was het tijd voor de lunch (weer rijst). We hadden weer een zanger, want er was een drinkfles vergeten door niemand minder dan hoofdleider Cees. Daarom zong hij vervolgens het mineurslied. We vervolgden de middag met het verplaatsen van zand om de fundering glad te maken. Dit deden we met gevulde emmers en behulp van de lokale bevolking. Voor het eerst sinds dinsdag stond er een warme emmer water als douche op ons te wachten. Ondanks dat we gekieteld werden door de strohalmen konden we toch van de douche genieten.

Na het bewonderen van de golden hour stond het diner op ons te wachten. Op het menu: kale spaghetti, koolraap en de geslachte geit. Hierna kwamen er nog een tuinbroek en een shampoofles tevoorschijn, Carlijn en Danique waren het vergeten bij het douchen en zongen het Wilhelmus. De botte beitel werd uitgereikt aan Carlijn, omdat Carlijn struikelde op de bouw en de nog niet gedroogde gemetselde muur omverliep. Johan ging ervandoor met de gouden troffel, omdat hij zijn leiderschaps skills goed gebruikte op de bouw.

Voor nu slaap lekker, wij schrijven dit nog even terwijl we genieten van een prachtige Melkweg, Venus en de sterrenhemel onder het genot van een zak cashewnoten.

Gefeliciteerd als je het tot hier hebt gered.

Groetjes van ons: Jelte en Niek en de rest van de groep.