Lesotho | Ik geloof dat God mensen in elkaars leven neerzet

Ze wonen 10.000 kilometer bij elkaar vandaan en komen uit totaal verschillende culturen, maar toch bleken Nederlander Coen (24) en Zuid-Afrikaan Jonathan (17) ontzettend veel overeenkomsten te hebben. Tijdens een vrijwilligersproject in Lesotho ontvouwde zich een waardevolle vriendschap. BEAM sprak met de vrienden.

Het contrast van hun afkomst had niet groter kunnen zijn. Waar Coen in het rustige en pittoreske Zeeuwse dorpje Bruinisse woont, is Jonathan opgegroeid in de gevaarlijke Zuid-Afrikaanse metropool Johannesburg. Daarnaast schelen de mannen ook nog eens zeven jaar in leeftijd, maar, zo zegt Jonathan, “ik ga eigenlijk nooit met mensen van mijn eigen leeftijd om.”

De twee ontmoetten elkaar voor het eerst eind vorig jaar, tijdens een vrijwilligersproject van World Servants in Lesotho, een buurland van Zuid-Afrika. Eigenlijk was er direct een klik, al was de reden niet zo héél positief. De boomlange Coen, die communicatie heeft gestudeerd in Rotterdam, vertelt: “Het eerste gesprek dat we hadden ging over iemand die we allebei niet zo aardig vonden (beide lachen). For the record, we zijn inmiddels vrienden met diegene hoor.” Jonathan vult aan: “Ik weet nog wel dat ik op de eerste dag dacht, toen Coen zich moest voorstellen door een dansje te doen: This guy is crazy (lacht). Normaal gesproken ben ík altijd de meest gestoorde persoon binnen een gezelschap… Dus ik dacht meteen: met die jongen wil ik vrienden worden!”

Andere huidskleur
Lekker gek doen en veel grappen maken. Coen en Jonathan, die nog op de middelbare school zit, vonden elkaar dus in eerste instantie vooral op dat gebied. “Onze humor gaat soms ver,“ grijnst Jonathan. “We houden er allebei van om in iedere situatie tot het randje te gaan. Maar nooit met slechte intenties. We willen vooral zorgen voor een goede sfeer.” “Precies,” knikt Coen. “We willen met iedereen lol maken. Daar zijn we zó druk mee, dat we niets eens tijd hebben om na te denken over het feit dat we een andere huidskleur hebben. Of een andere opleiding. Of dat zijn Engels beter is dan het mijne.”

Naast het gemeenschappelijke gevoel voor humor, bleek al snel dat de twee veel meer overeenkomsten met elkaar hadden. Coen: “We begonnen te praten over God, geloof, persoonlijke problemen… De dingen die je alleen met iemand bespreekt die je vertrouwt en graag mag. Door dat soort gesprekken groei je snel naar elkaar toe. Natuurlijk beginnen die gesprekken wat oppervlakkig. ‘Ga je vaak naar de kerk’, dat soort vragen. Maar al snel kwamen we tot de overtuiging dat God wilde dat wij elkaar zouden ontmoeten. De afstand tussen Zuid-Afrika en Nederland is zó groot, maar toch was er bijna onmiddellijk onze connectie en onderling vertrouwen. Daar zagen we allebei de hand van God in.” Jonathan is even stil, terwijl hij naar woorden zoekt. “Ik geloof dat God mensen in elkaars leven neerzet met een bepaalde reden. Dat geloof hadden we allebei heel sterk toen we een heuvel beklommen en over Zijn schepping uitkeken. En ons realiseerden dat wij, ook twee unieke schepselen van God, echt iets voor elkaar konden betekenen.”

Bewondering & oprechtheid
Die vele gesprekken over het geloof leerden hen ook bewondering te hebben voor de manier waarop de ander in zijn geloof staat. De avond dat ze samen eens een stukje gingen wandelen in Lesotho staat Jonathan nog helder voor de geest: “Coen heeft de gave om in gebed het antwoord te vinden waar hij naar zocht. Laatst zat hij niet zo goed in zijn vel, toen we een stukje gingen wandelen. En ik zag met mijn eigen ogen hoe Coen iets vroeg en God direct antwoordde.” Coen glimlacht: “Dat was inderdaad een speciaal moment… Wat ik dan weer aan Jonathan bewonder is de kracht die hij uit zijn geloof haalt. Wat er ook gebeurt, hij blijft vertrouwen houden. Hij wéét dat het goed komt en kent veel minder twijfel dan ik.”

Toch betekenen al die overeenkomsten niet dat Coen en Jonathan altijd maar lief voor elkaar zijn. “We zijn het ook vaak oneens met elkaar hoor,” zegt Jonathan. “Ook wat betreft onze visies op geloofszaken. En dat is goed. Het is praktisch onmogelijk om het altijd met elkaar eens te zijn en we willen juist eerlijk tegen elkaar zijn.”

Desnoods een boodschap in een fles…
Hoewel Coen en Jonathan zich inmiddels op twee verschillende continenten bevinden, spreken de twee elkaar nog dagelijks. “Er zijn tegenwoordig veel mogelijkheden om contact te houden: e-mail, Skype, WhatsApp… En vergeet de message in a bottle niet,” grapt Coen. Jonathan lacht, maar trekt al snel weer een serieus gezicht. “Natuurlijk is de vriendschap veranderd. We zien elkaar niet meer. Maar dit is wel een vriendschap die ik niet snel wil kwijtraken. We hebben echt mooie momenten met elkaar gedeeld, zoals ook onze persoonlijke doelen voor 2015. Daar zullen we elkaar over blijven bevragen. Het belangrijkste is dat we allebei graag willen dat de vriendschap wordt voortgezet. En ik ga tot slot iets heel zoetsappigs zeggen: Coen is always just a phone call away! 

  • Coen over Jonathan: “Betrouwbaar. Energiek. Luisteraar. Oprecht. Non-verbale klik.”
  • Jonathan over Coen: “Zelfverzekerd. Betrouwbaar. Oprecht. Uniek. Teamspeler.

Ik geloof dat God mensen in elkaars leven neerzet

Coen de Danschutter